Thursday, February 2, 2023

บทสัมภาษณ์โยชิโนริ คิตาเสะ ในโอกาสฉลองครบรอบ 26 ปี Final Fantasy VII โดยเว็บไซต์ VG247


บทสัมภาษณ์โยชิโนริ คิตาเสะ ในโอกาสฉลองครบรอบ 26 ปี Final Fantasy VII โดยเว็บไซต์ VG247

*อเล็กซ์ที่เป็นคนถาม คิดคำถามมาดีมาก และสะท้อนว่าเขาแน่นในเนื้อเรื่อง Creation and Development ของเกมนี้ขนาดไหน*

- ย้อนกลับไปในปี 1994 หลังจากวางจำหน่าย FFVI ไปแล้ว ทีมงานก็วางแผนจะสร้าง FFVII เป็นเกมแบบ 2D ขึ้นก่อน แต่หลังจากเขียนแผนงานมาประชุมกันไป 2-3 ครั้งก็ยกเลิกความคิดนั้นไป นั่นก็เพราะคิตาเสะ โนมุระ และทีมงานอีกหลายคน ถูกโยกไปช่วยทำ Chrono Trigger จนกระทั่ง Chrono Trigger วางจำหน่าย โปรเจคท์ FFVII เลยกลับมาอีกครั้ง แต่ทีมงานก็ลืมไอ้ที่เคยคุยวางแผนกันไปหมดแล้ว ทว่าก็ยังมีไอเดียบางส่วนที่ถูกเอาไปใช้ใน FFVIII เช่น ภาพวาดแม่มดของโนมุระ

**ในเล่ม  FF 25th anniversary Ultimania มีเอกสาร Proposal ของคิตาเสะที่เขียน 18 ก.ค. 1994 ให้ดู โดยเป็นพล็อตการผจญภัยสลับยุคกันระหว่างพ่อและลูก ซึ่งภายหลังกลายมาเป็น FFVIII

- ในหนังสือ FF 25th anniversary Ultimania มีภาพ Early Development Screentshot ภาพหนึ่ง เป็นภาพ 2D ของล็อคอยู่ในหมู่บ้านสักที่ คิตาเสะบอกว่าการสร้างวิชวลให้ FF ภาคใหม่ มันต้องไม่ยึดติดกับวิชวลก่อนหน้านี้ เลยมีการนำเสนอวิชวลที่สไตล์แตกต่างกันหลาย ๆ ภาพ ภาพดังกล่าวก็จัดว่าเป็นแบบ orthodox evolution หรือวิวัฒนาการที่ต่อยอดมาจาก FFVI ตอนนั้นทีมงานก็พิจารณาทั้งแบบ Pixel และแบบ 3D CG ซึ่งสุดท้ายก็เลือกแบบ 3D CG

- คิตาเสะบอกว่าตอนย้ายจากการพัฒนา FF ให้ Nintendo มาเป็น Sony นั้น เขาก็เป็นแฟนของ Nintendo จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ มันก็เลยมีความรู้สึกขัดแย้งขึ้นในใจ ถ้าถามว่ารู้สึกกังวลมั้ย หรือทิ้งแฟนเบสไว้ด้านหลังมั้ย? คิตาเสะบอกว่าพวกเขายุ่งอยู่กับทุกภาคส่วนของนวัตกรรมใหม่มากกว่า ทั้งเรื่องการสร้างเกมเป็น 3DCG ทั้งการทำลงแผ่น CD การหาช่องทางวางจำหน่ายลงร้านสะดวกซื้อทั้งหมดในญี่ปุ่น เลยไม่มีเวลาจะมาคิดเรื่องกังวล นอกจากต้องเดินหน้าต่อไป

- จนเมื่อคิตาเสะเห็น Mario64 ที่เป็น 3D Action รุ่นใหม่ เขาก็ทึ่งกับมันมาก


- คิตาเสะบอกว่าเขาได้แรงบันดาลใจจากเกม PC ฝั่งยุโรปและอเมริกามากมาย ทั้ง 4D Sports Boxing, Alone in the Dark, Wing Commander, Ultima Underworld และ Heart of Darkness

- คิตาเสะบอกว่า ในฉากฟิลด์ เช่นในเมือง ที่มีตัวละครปรากฏในซีนเดียวกันเยอะ กล้องก็มักจะไม่ได้ซูมใกล้แต่ละคน ก็เลยให้โมเดลตัวละครบนฟิลด์มี 400 โพลิกอน, ส่วนในฉากต่อสู้ ที่จำนวนตัวละครที่ปรากฎอยู่อย่างจำกัดนั้น กล้องก็จะซูมเข้าใบหน้าบ่อย เพื่อพรีเซนต์ท่าที่กำลังจะจะใช้ ในฉากแบบนั้นเลยใช้โมเดลที่มี 1,000 โพลิกอน ดังนั้น การดีไซน์ตัวละครเลยทำมาให้เหมาะสมกับประเภทของซีน ทั้งหมดเพื่อให้สอดคล้องกับข้อจำกัดด้าน memory และสปีดในการ render


- ใน FFVII Inter แผ่น 4 จะมีวีดีโอ รวมคลิปช่วงต้นของการพัฒนาให้ดู ซึ่งหลาย ๆ ฉากนั้นมีรายละเอียดแตกต่างจากตัวเกมฉบับสุดท้าย คิตาเสะบอกว่ามันไม่ใช่การแก้ไขกลับไปกลับมา แต่มันเป็น Work In Progress ที่ปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ

- คิตาเสะบอกว่าระหว่างการพัฒนา เรามีแนวทางที่จะใส่ไอเดียที่น่าสนใจลงไปให้มากที่สุด โดยไม่ต้องสนว่ามันจะสอดคล้องไปด้วยกันได้มั้ย มันจะได้สร้างความรู้สึกตื่นเต้นและมหัศจรรย์ (ตอบคำถามที่ว่า เมืองมิดการ์ เมืองคาล์ม และโกลด์ซอเซอร์ มันไปคนละแนวทางกันเลย)

- ไม่กี่ปีก่อน โนมุระเคยบอกว่าในดราฟ์เนื้อเรื่องตอนแรก ตอนทั้งกลุ่มกระโดดร่มลงเมืองมิดการ์ในช่วงท้ายแผ่น 2 จะพลาดท่าตายกันไปหมด เหลือแค่ 3 คนที่ผู้เล่นเลือกเท่านั้น ถ้าเกมยังเป็นแบบนั้นอยู่ คิตาเสะจะเลือกให้ใครรอด? คิตาเสะบอกว่าเขาเลือกคลาวด์ในฐานะตัวเอก วินเซนต์ในฐานะตัวละครที่เขาคิดขึ้นมาเองอีกทั้งยังมีให้ความรู้สึกสยดสยองอันหาได้ยากยิ่งใน FF และสุดท้ายคือยุฟฟี่ ที่แม้จะเป็นโคตรน่ารำคาญ แต่ก็ยากที่จะเกลียดได้ลง


- ปริศนาโบราณ เรื่องที่เวลาเรากลับเข้าไปยังโบสถ์ในสลัมเขต 5 ช่วงท้ายเกม แล้วจะเจอผีเจ๊แอโผล่มาแล้วหายไป ซึ่งหากเราไปคุยกับ NPC บางตัวในแอเรียอื่นก่อน เหตุการณ์นี้ก็จะไม่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งโลกงงว่าทีมงานต้องการสื่ออะไร? หรือมันเป็นเพียง Glitched ที่คงอยู่ในทุกเวอร์ชั่นกันแน่? คิตาเสะบอกว่า เขาขอปล่อยให้คนเล่น ไปจินตนาการกันเองนะ

- VG247 ถามได้สะใจมากว่า รู้สึกยังไงตอนไป Retcon เนื้อเรื่อง เช่นที่ไปเปลี่ยนให้รูฟัสและเส็งไม่ตาย แล้วมาโผล่ใน Advent Children หน้าตาเฉย (ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเข้าใจกันทั้งโลกว่าสองคนนั้นตายไปแล้ว) คิตาเสะบอกว่าเขาทำโปรเจคท์ FFVII Remake โดยอยากให้ทั้งแฟนเก่าและแฟนใหม่สนุกไปด้วยกัน ตัวเขาเองก็มีประสบการณ์ที่เกมเก่าที่เรารักใคร่มาก ถูก Remake แล้วพอซื้อมาเล่นแล้ว ก็รู้สึก Nostalgia หวนรำลึกความหลังโคตร ๆ ทว่าความเพลิดเพลินนั้นมันกลับอยู่กับเราแป๊ปเดียว ความรู้สึกสนุกกับความหลังนั้น มันอยู่แค่ช่วงแรกของเกมเท่านั้น เขารู้ตัวเมื่อเล่นไปครึ่งทาง หลังจากนั้นก็ไม่ได้เล่นต่อจนจบ เพราะงั้นคิตาเสะเลยตัดสินใจว่า ไม่อยากให้มันแค่ Nostalgia แต่มันต้องมีเนื้อเรื่องใหม่ ที่ให้ทั้งความ Nostalgia และความสดใหม่ควบคู่กัน ดังนั้นใน Part 2 และ 3 ก็เช่นกัน

**สังเกตว่า VG247 เขาถามจี้เรื่องสิ่งที่เปลี่ยนใน Advent Children แต่คิตาเสะกลับตอบสิ่งที่ถูกเปลี่ยนใน Remake แทน

- คิตาเสะทิ้งท้ายว่าตั้งแต่เข้าวงการมา ธีมในใจของเขาคือ "สร้างเรื่องราวดราม่าจากเกม" ตั้งแต่เปลี่ยนจาก 16 bit มาเป็น 3D CG จนมาถึงทุกวันนี้ เมื่อมองย้อนกลับไปในยุคที่คลาวด์มี 400 โพลิกอน และดูเหมือนตุ๊กตาที่แกะสลักจากไม้ ยิ่งเขาแก่ขึ้นเท่าไหร่ เขาก็อยากจะอัปเดตคลาวด์ให้ดีขึ้น ตัว FFVII ภาคดั้งเดิมนั้นเป็นที่รักใคร่ของแฟน ๆ มากว่า 20 ปีแล้ว และเขาไม่อยากให้มันจบสิ้นลงเหมือนของที่ถูกเก็บลงกรุ คิตาเสะอยากให้ FFVII ยังคงถูกบอกเล่าอยู่ต่อไป และเป็นที่รักยิ่งของแฟน ๆ แม้เวลาจะผ่านไปอีก 100 ปีก็ตาม


ในโอกาสเดียวกันนี้ Square Enix ยังไปจดทะเบียนให้ 31 มกราคม เป็นวันฉลอง FFVII อย่างเป็นทาง

Wednesday, February 1, 2023

Biohazard 2 Remake ทำยอดขายทะลุ 11.2 ล้านชุด


25 ม.ค. 2019 วันที่เกมสองเกม วางจำหน่ายชนกัน

- RE2 Remake ทำยอดเปิดตัวสัปดาห์แรก 3 ล้านชุดทั่วโลก

- KH3 ทำยอดเปิดตัวสัปดาห์แรก 5 ล้านชุดทั่วโลก - http://re-ffplanet.blogspot.com/2019/02/kingdom-hearts-iii-5.html


หลังจากนั้น ในขณะที่โนะแทบไม่อัปเดตยอดขาย KH3 ให้ฟังเลย จนแฟน ๆ ทั่วโลกเดาไปทางเดียวกันว่า กราฟการขายของมันคงพุ่งแค่เดือนแรก หลังจากนั้นก็ค้างนิ่งสนิทแน่ ๆ (ก็คือไม่สามารถดึงลูกค้าใหม่ได้) ...ทว่ายอดขายของ RE2 กลับไปเรื่อย ๆ อย่างมั่นคงสม่ำเสมอ (ดึงลูกค้าใหม่เข้าไปได้เรื่อย ๆ) ทำให้ Capcom สามารถภูมิใจเสนอ อัปเดตยอดขาย RE2 อย่างต่อเนื่อง

ทีนี้ ผ่านไป 3 ปี

- KH3 อัปเดตยอดขายครั้งสุดท้าย วันที่ 11 เม.ย. 2022 ว่ายอดอยู่ที่ 6.7 ล้านชุดทั่วโลก http://re-ffplanet.blogspot.com/2022/04/20-kingdom-hearts-jyaco.html

- วันนี้ Capcom อัปเดตยอด RE2 Remake ว่าชั้นไป 11.2 ล้านชุด แล้วจร้าาาาา https://www.capcom.co.jp/ir/english/business/million.html#tab1

พูดแล้วนึกถึงเกมนึง ที่ต้องชื่นชมในฐานะที่สามารถดึงลูกค้าใหม่เข้ามาได้อย่างต่อเนื่องมาก ๆ นั่นคือ NieR : Automata เพราะในขณะที่ภาคแรกบน PS3 ขายทั่วโลกได้ไม่ถึงล้านชุด ภาค Automata ผมเอาใจช่วยก่อนเกมออกว่าให้มันขายได้ถึง 1.5 ล้านชุด ก็นับว่าโคตรประสบความสำเร็จแล้ว แต่ปรากฏว่า Automata ใช้เวลาเพียง 3 เดือน ก็ขายได้ถึง 1.5 ล้านชุด หลังจากนั้นยอดขายก็ยังเดินไปอย่างมั่นคงเรื่อย ๆ (ผิดจากธรรมชาติของเกมทั่วไป ที่จะขายดีแค่เดือนแรก ปีแรก แล้วก็เงียบหาย) จน พ.ย. 2022 Automata นั้นขายไปได้ถึง 7 ล้านชุดแล้ว - https://www.4gamer.net/games/306/G030635/20221125101/


ทีนี้ พูดถึงอีกเกมนึงที่น่าเป็นห่วง แม้ว่ากระแสตอบรับจะดี และเป็นที่พูดถึงมากขนาดไหนก็ตาม


FFVII Remake นั่นน่ะ ตั้งกะเปิดตัวด้วยยอด 3.5 ล้านชุดใน 3, ขายได้ 5 ล้านชุดใน 4 เดือน หลังจากนั้นก็ไม่มีอัปเดตยอดขายเพิ่มอีกเลย...

Monday, January 30, 2023

บทแปลบันทึกของม็อคและมาเทอุส


One Spirit's Missive I

เรื่องของตัวผม

จิตแห่งความกลมเกลียว (Will of Harmony) ที่ดำรงอยู่ในตัวผม - จิตที่เธอทิ้งไว้ จิตที่โหยหาอนาคตอันคงมั่น หากเป็นเช่นนั้น ผมจะรับรับใช้จิตนั้นแทนที่สองเทพที่ลาจากไปแล้ว ทั้งหมดนี้ ผมเกิดมาจากจิตนั้น

One Spirit's Missive II

บทบาทของผม

โลกทั้งหลายแปรเปลี่ยนไปเรื่อย โลกใบเก่าให้กำเนิดโลกใบใหม่ ขณะที่โลกใบหนึ่งเติบโต โลกของผมก็เสื่อมถอย กลายเป็นเพียงเงาของอดีตของตัวมันเอง ตัวผมนั้นยังมีอนาคต - ทว่าก่อนอื่นผมต้องมั่นใจก่อนว่ามันจะเกิดการส่งต่อ นั่นคือบทบาทของผม-ประสงค์ของเธอ-ด้วยเหตุนี้ ผมจะฟูมฟักความมืดมิดอันสิ้นหวัง และแสงแห่งความหวังในมิติแห่งนี้ และนำพาพวกเขาไปเป็นสองเทพในโลกของผม

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงต้องกำจัดผู้ที่แทรกแซงมิตินี้ และมอบพลังอันจำเป็นให้แก่เขา


One Spirit's Missive III

นำพาไปสู่บัลลังค์แห่งเทพ

ความมืดและแสงสว่างในโลกนี้ทรงพลังยิ่ง แต่มันยังไม่เพียงพอ หากจะปกครองเหนือบ้านของผม พวกเขาจะต้องได้รับการรับรองว่าเป็นเสมือนดั่งเทพเจ้า และมีอำนาจดั่งทวยเทพ

วิญญาณที่ทัดเทียมเทพเจ้าในโลกที่ไร้ซึ่งพระเจ้าแห่งนี้; ผมจะไปเตี๊ยมกับราชันย์มังกร ว่าเขาจะต้องมอบพรพลังให้กับพวกเขา เขารู้จักความดุร้ายของมนุษย์ที่กำลังเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังดี และน่าจะช่วยพวกเขาฟันฝ่าอุปสรรค ด้วยความช่วยเหลือของราชันย์มังกร ทั้งแสงสว่างและความมืดต่างก็น่าจะไปถึงบัลลังค์แห่งเทพ

One Spirit's Missive IV

ชาวลูเฟน

เหมือนที่ ____ ในโลกของผมประดิษฐ์ศิลาที่ใช้หลอมสร้างชีวิตเทียมขึ้นมาได้ ชาวลูเฟนของโลกนี้ก็ประดิษฐ์พลังที่เทียบเคียงพระเจ้า ซึ่งสร้างความว่างเปล่าและชีวิตขึ้นมาได้เช่นกัน

นี่คงเป็นเวรกรรม และทำให้ผมยินดียิ่ง พอคิดว่าผู้ที่ปฏิเสธพระเจ้ากลับเป็นผู้ที่หว่านเมล็ดแห่งการก่อกำเนิดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นต่ออนาคตที่ผมปรารถนา ได้มารวมกันแล้ว ที่เหลือก็แค่ให้เขารับพลังของชาวลูเฟนไป

*หมายถึงชาวลูเฟน สร้างคริสตัลที่ใช้สร้าง Manikin ได้เหมือนกัน และม็อคก็อยากให้แจ็คได้รับพลังนั้นไป เพื่อให้ขึ้นเป็น God of Discord องค์ใหม่

**ในโลก Dissidia ยังไม่มีการเฉลยว่าใครสร้างศิลาที่มีชีวิต และเป็นต้นกำเนิดของ Manikin ขึ้นมา

One Spirit's Missive V

สุดขอบมิติ-กาลเวลา

นี่คือมหานครชาวลูเฟนเคยอาศัย เฝ้าจับตาดูแสงสว่างและความมืดของโลก แม้จะขึ้นชื่อว่ามีอารยธรรมชั้นสูง รุ่งเรือง และเป็นสถานที่ซึ่งเชื่อมต่อกับกาลเวลาหลากยุคสมัย แต่ในชั่วข้ามคืนมันกลับล่มสลายลงด้วยฝีมือของชาวลูเฟนเพียงคนเดียว

ชาวลูเฟนคนนี้สวมหัวโขนเล่นเป็นพระเจ้า ประณามพวกพ้อง ด้วยเทคโนโลยีขั้นเทพ เขาปกครองด้วยหัตถ์แห่งพระเจ้า ผมจะต้องทำให้เรื่องน่าขันนี้มันจบสิ้นลง


____ 's Missive I

การ์แลนด์

ในโลกซึ่งปราศจากเทพเจ้าแล้วนั้น ข้าพยายามที่จะหยุดแผนของจิตที่เกิดขึ้นมาใหม่ (ม็อค) แต่เมื่อข้าติดตามจนมาถึงโลกใบใหม่-โลกที่น่าหลงใหล ที่ซึ่งการ์แลนด์และสหายของเขาครองพลังแห่งเคออส ส่วนนิล มีพลังของคริสตัล... คริสตัลอันพริ้มพราย... ที่มีพลังทัดเทียมกับศิลาในดินแดนแห่งการต่อสู้ (โลก Dissidia) หากทั้งหมดนี้ตกเป็นของข้า ก็จะไม่มีพลังใด ๆ ในโลกนี้และโลกอื่น ขัดขวางข้าได้ การเสกกองทัพผู้ตายแล้วย่างกรายไปทั่ว คงเป็นแค่เรื่องขี้ประติ๋ว

แต่ก่อนอื่น แผนของข้านั้น จะต้องให้ข้ารู้ซึ้งถึงพลังที่แท้จริงของการ์แลนด์เสียก่อน

____ 's Missive II

พลังแห่งเคออส

นี่ไม่ใช่การ์แลนด์จากดินแดนแห่งการต่อสู้ แต่พลังของเขานั้นก็ไม่ได้ด้อยไปกว่า เขาเป็นนักรบที่ดูป่วย ข้าคงสามารถทำลายเขาได้เหมือนตีแมลงวัน

พลังแห่งเคออสนั้นน่าทึ่งอย่างที่ข้าสงสัย ด้วยพลังนี้ ใครก็สามารถสร้างความพินาศสิ้นและการนองเลือดไปทั่วโลกได้ ทำให้พวกมันจมอยู่ในโคลนตมแห่งความสิ้นหวัง

ทว่าการ์แลนด์คนนี้ขาดจินตนาการ เขาใช้พรสวรรค์ไปเพียงการต่อสู้อย่างป่าเถื่อนเท่านั้น แม้เวลาและสถานที่จะเปลี่ยนไป แต่บางที ทั้งสอง (การ์แลนด์) ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก


วีดีโอ - https://youtu.be/N2t4_gPEAFw

Sunday, January 29, 2023

DLC เนื้อเรื่องอนาคตอันแตกต่าง


---------------

Central

---------------


เปิดเรื่องมา จากการที่ม็อคซึ่งเป็นตัวเดียวกับในจักรวาล Dissidia NT เห็น "นิล" ชาวลูเฟนที่เป็นคนมอบคริสตัลดำและส่งแจ็คมายังโลก กำลังใช้กองทัพร่างจำแลง (Manikin) ฆ่าแกงพวกพ้องชาวลูเฟนด้วยกัน แล้วทำท่าเหมือนจะใช้ "Dimensional Matrix" (คริสตัลทรงประหลาดของ FF Origin) และคริสตัลแบบคลาสสิกของซีรีส์ ทำอะไรบางอย่าง ซึ่งม็อคทำหน้าเหมือนรู้คุณสมบัติของมัน แล้วก็เห็นท่าไม่ดีแล้ว เลยหนีไปขอความช่วยเหลือ

---------------

ถ้ำบาฮามุท

---------------


ม็อควาร์ปมาหาบาฮามุทซึ่งกำลังคุยอยู่กับพวกแจ็ค ม็อคแนะนำตัวว่าตนเป็นคนนำทางบาฮามุทจากโลกอื่นมายังโลกแห่งนี้ จากนั้นบาฮามุทกำลังจะพูดขยายแบ็คกราวด์ของม็อค แต่ม็อคห้ามไว้ แล้วม็อคบอกว่าชาวลูเฟนคนนึงกำลังพยายามจะลบมิตินี้ทิ้ง เลยอยากให้เคออส ช่วยไปขัดขวางมันด้วย

---------------

Central

---------------


ม็อคใช้พลังเวทย์สารพัดนึก พาทุกคนมายัง "อนาคต" ณ สุดขอบมิติกาลเวลา (Edge of Space and Time) ที่แห่งนี้เป็นที่ตั้งของมหานคร "Central" ที่ชาวลูเฟนอาศัย พวกเขาเฝ้าดูสมดุลแสงสว่างและความมืดจากที่แห่งนี้ ที่นี่เต็มไปด้วยอารยธรรมชั้นสูงและยังเชื่อมต่อกับหลากช่วงกาลเวลา ทว่าในชั่วข้ามคืน ที่นี่กับล่มสลายด้วยฝีมือชาวลูเฟนคนเดียว นิลยึดอำนาจและขึ้นปกครองดังพระเจ้า

ระหว่างเดินทางภายในซาก Central ที่เต็มไปด้วยร่างจำแลงของมอนสเตอร์ต่าง ๆ ม็อคบอกว่าที่นี่กำลังมุ่งไปสู่อนาคตที่เลวร้าย เขาอยากให้แจ็คทำให้เส้นเวลาเชื่อมกลับไปยังอนาคตที่เขาจากมา

ระหว่างเดินทางอีก ม็อคบอกว่าจักรวาลนี้กำลังเสื่อมสลาย กลายเป็นเพียงอดีต แต่เขาต้องการส่งผ่านมันไปยังจักรวาลใหม่ นี่คือบทบาทของเขา และนี่คือเจตจำนงค์ของ "เธอ" (ผมตีความว่าหมายถึง มาเทเรีย ในภาค Dissidia NT) เขาจะต้องเพาะเลี้ยงทั้งความสิ้นหวังอันมืดมิด และความหวังอันเปี่ยมด้วยแสงสว่างขึ้นมาในมิตินี้ แล้วนำพาให้ทั้งสองขึ้นไปเป็นสองเทพในโลกของเขา (สถานะแบบ คอสมอส-เคออส มาเทเรีย-สปิริตัส นั่นเอง) ดังนั้น เขาจึงต้องหาทางขจัดผู้ที่พยายามแทรกแซงมิตินี้ แล้วส่งมอบพลังให้กับแจ็ค


*ระหว่างทางสามารถสั่นกระดิ่งเรียกกิลกาแมช มาช่วยสู้ได้ตลอด ซึ่งกิลกาแมชมีพลังโจมตีสูงใช้ได้

เมื่อเดินทางมาถึงโถงใหญ่ แจ็คได้เจอกับมาเทอุส ที่แอบข้ามมิติตามม็อคมาถึงที่นี่ และพบว่าที่นี่มีทั้งพลัง Imitation ของคริสตัล อีกทั้งพลังเคออสของพวกแจ็ค และเขาจะปกครองจักรวาลแห่งนี้ซะ

---------------

vs Emperor Mateus

---------------


พวกแจ็คล้มมาเทอุสได้ ทำให้มาเทอุสถอยหนีไปก่อน

พอเดินทางกันต่อ ม็อคบอกว่าเขามาจากโลกที่นักรบจากหลากมิติ ถูกเชิญเข้ามาต่อสู้กันไม่จบไม่สิ้น แต่แล้วสองเทพ ก็ได้ร่วมมือกันกำจัดอสูรร้ายที่ครอบงำชะตากรรมอยู่ ที่ให้โลกกลับมาสงบสุขได้ (ตรงนี้จะสอดคล้องกับเนื้อเรื่อง Dissidia NT ที่มาเทเรีย และสปิริตัส ร่วมมือกันสั่งนักรบไปกำจัดชินริว)

ม็อคบอกว่าในหมู่นักรบที่ถูกเชิญมายังโลกของเขานั้น มีนักรบชื่อการ์แลนด์อยู่ แต่การ์แลนด์คนนั้นไม่ใช่แจ็ค แม้ว่าจะมีสไตล์การต่อสู้ที่คล้ายกันมากขอตาม เขาคิดว่ามาเทอุสก็คงจะคิดเหมือนกับเขา

พอมาถึงด้านในสุด จะเจอนิลรอแจ็คอยู่ นิลบอกว่าเขาจะขจัดพลังเคออสของแจ็ค แล้วนำพาดาวที่หลงทางนี้ กลับไปสู่อนาคตอันรุ่งโรจน์ที่ชาวลูเฟนวาดหวัง

จากนั้นนิลก็ชูคริสตัลประเภท Dimensional Matrix ขึ้นมา และบอกว่ามีพลังฟังค์ชันแตกต่างไปจากของแจ็ค มันสามารถเชื่อมโยงมิติ กาลเวลาและสิ่งต่าง ๆ ได้


แล้วนิลก็โชว์ตัวอย่างด้วยการเรียก Omega ตัวเป็น ๆ จาก FFV ออกมา (ไม่ใช่ Manikin) แล้วสั่งให้โอเมก้า อาวุธที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อสังหารพระเจ้า เข้าต่อสู้กับแจ็ค

---------------

vs Omega

---------------

พอพวกแจ็คกำจัดโอเมก้าลงได้ นิลใช้คริสตัลอีกชิ้นที่เป็นรูปทรงคลาสสิก สร้าง Manikin ของโอเมก้าขึ้นมา 3 ตัว แล้วบอกว่าด้วยคริสตัลก้อนนี้ และ Dimensional Matrix เขาสามารถสร้างชีวิตหรือทำลายชีวิตได้ดั่งใจ เขาจะทำให้จักรวาลนี้ กลับคืนสู่ความว่างเปล่า เพื่อที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ ให้กลายเป็นสรวงสวรรค์ที่ปราศจากองค์ประกอบที่อยู่นอกเหนือการควบคุม แต่ก่อนอื่นเขาจะกำจัดแจ็คที่เป็นรากเหง้าปัญหาจากฐานรากเสียก่อน


นิลผสานร่างจำแลง Omega 3 ตัวให้กลายเป็นก้อนพลัง แล้วนำมารวมกับคริสตัลและ Dimensional Matrix ก่อนจะรวมเข้ากับร่างกายตัวเอง กลายร่างเป็น The Transcendant

---------------

vs The Transcendant

---------------


หลังจากกำจัดนิลลงได้ นิลจะสั่งเสียว่าถ้าไม่มีชาวลูเฟนชี้นำ จักรวาลก็จะหลงทาง และแจ็คจะไม่มีวันปลอดภัย ตราบใดที่เจตจำนงค์ของเขายังคงอยู่



ร่างกายนิลสลายไป เหลือเพียงแต่คริสตัลตกไว้

ม็อคจะบอกให้แจ็คเอาคริสตัลของนิลไปใช้ แต่แจ็คปฏิเสธและบอกว่าเขาไม่สนใจขยะของพวกลูเฟน เขาจะกลับบ้านแล้ว

ม็อคถามว่าแจ็คจะเอายังไงต่อ จะกลับไปรอให้มีนักรบแห่งที่ฆ่าแจ็คได้ ปรากฏตัวขึ้นมาเหรอ? แจ็คบอกว่าใช่ และไม่เป็นไรหรอก ขอให้ชะตากรรมได้กลับสู่เงื้อมมือของมนุษย์ก็พอแล้ว (แจ็คนึกหน้าเซร่าห์ขึ้นมา แล้วก็ยิ้ม มันอยากกลับไปหาเซร่าห์แหละ)

ม็อคถามย้ำอีกว่า งั้นแจ็คกับเพื่อน ๆ ก็จะไม่มีที่ยืน ทุกคนก็จะต้องหายไปสิ

แจ็คก็บอกว่าเคออสเอย Stranger เอย ไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีใครสนใจหรอก (ถึงตรงนี้ ผมสงสัยว่า เนออนมันไม่ใช่ Stranger แต่เป็นชาวคอร์เนเลียแท้ ๆ นะเหวย)

ม็อคยังชงถามอีกว่า แต่ในอนาคตอื่น มีสถานที่ซึ่งปกครองด้วยกฎเกณฑ์อื่น และที่แห่งนั้น แจ็คจะมีชีวิตอยู่เยี่ยงตำนานนะ ถ้าแจ็คเลือกจะเป็นหนึ่งเดียวกับคริสตัลของชาวลูเฟน แจ็คก็จะไปถึงอนาคตในแบบนั้นได้ แต่แจ็คกลับหันหลังให้กับเส้นทางนั้น แล้วเลือกก้าวไปยังอนาคตที่สร้างขึ้นด้วยมือตนเอง อนาคตที่ตนเองจะเป็นเพียงนิทานปรัมปรา จะไม่มีใครจดจำได้ว่า แจ็คยอมเข้าสู่ความมืดเต็มตัว เพื่อจุดไฟให้สว่างวาบขึ้นมา


ระหว่างคุย ๆ กันอยู่นั้น ประตูมิติก็เปิดออกมา แล้วมาเทอุสก็โผล่มาอีกครั้ง แถมจกทั้ง Dimensional Matrix และคริสตัลไปไว้ในมือ เพิ่มพลังให้ตัวเอง และสั่งให้แจ็คมารับใช้ตัวมันเองซะ

---------------

vs Emperor Mateus รอบสอง

---------------

ระหว่างสู้ พอมาเทอุสสู้ไม่ได้ มันจะวิ่งหนีจะเข้าประตูมิติ แต่เจอแจ็คตามไปคว้าไว้ทัน แล้วทุ่มลงพื้น

มาเทอุสหมดสภาพสู้ไม่ได้ นอนแผ่หรากับพื้น แล้วกลายเป็นว่าพลังของคริสตัลชาวลูเฟน ได้ซึมเข้าไปเป็นหนึ่งเดียวกับแจ็คโดยไม่รู้ตัว


ม็อคคิดว่า ถ้าเคออสได้พลังจากคริสตัลชาวลูเฟนไปแล้ว เส้นทางนี้ก็จะเชื่อมต่อไปสู่อนาคตอันแตกต่าง (Different Future) อนาคตที่เขาอยากจะกลับไป คุโปะ

ขณะที่มาเทอุสกำลังคลานกระดึ๊บ ๆ กับพื้น ม็อคบอกว่ามาเทอุสสูญเสียพลังเวทย์ไปหมดแล้ว ตอนนี้กลายเป็นแค่คนธรรมดา

แจ็คเปิดช่องวาร์ปลี้ลับขึ้นมา แล้วบอกว่ากลับไปเริ่มต้นใหม่ก็ดีจะได้เป็นการดัดนิสัยมัน แล้วเขาก็โยนมาเทอุสเข้าช่องวาร์ปไป ไม่ได้ฆ่าทิ้ง

ม็อคบอกว่าจากนี้ไป แจ็คก็จะขึ้นเป็นเทพแห่งความขัดแย้ง (God of Discord) เมื่อก้าวไปยังอนาคตอันแตกต่างออกไปนั้น ก็จะมีนักรบแห่งแสงปรากฏตัวขึ้นมา นั่งบนบัลลังค์แห่งความกลมเกลียว (Harmony) แล้วในดินแดนแห่งพระเจ้า ที่ซึ่งเวลาเป็นเพียงแค่อดีต เคออสกับนักรบแห่งแสงจะเป็นเสาหลักของโลกใหม่ที่จะถูกสร้างขึ้นมา

หลังจากนั้น แจ็คก็กลับโลก กลับไปรอพี่แสงที่เก่งขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกลูป จากเบ้าหลอมของเขา และการสมคบกับบาฮามุท

---------------

vs Warrior of Light

---------------


สู้ไปสู้มา คราวนี้แจ็คต่อยหมวกพี่แสงแล้วหมวกไปหลุด แต่กลายเป็นเขาสองข้างบนหมวก บิดชี้มาทางด้านหน้าแบบภาพ Artwork ของโยชิทากะ อามาโนะ ประดุจดั่งพี่แสงไซย่า 3 ที่โหดฉิบหาย

ทว่าแจ็คก็ยังสามารถเอาชนะได้แบบหืดจับอยู่ดี

---------------

The Cycle Ends

---------------

มาถึงลูปสุดท้าย นักรบแห่งแสง 4 คนกำจัด 4 ปิศาจอันเป็นสมุนเคออสได้สำเร็จ ทว่าความมืดมิดก็ยังคงปกคลุมโลก พวกเขาใช้พลังคริสตัลทั้ง 4 ก้อน เดินทางกลับไปยังอดีตเมื่อ 2,000 ปีก่อน และเผชิญหน้ากับแจ็ค การ์แลนด์ในวิหารเคออส


แจ็คกับพี่แสงต่อสู้กัรอย่างดุเดือด โดยแจ็คก็พูดอยู่ในใจว่าพวกเขาจะฝึกนักรบแห่งแสงเอง

หลังจากพี่แสงชนะแจ็คได้ ความคิดสุดท้ายก่อนที่แจ็คจะดับสูญไปคือ

"อย่าทำให้ผิดหวัง"

---------------

Epilogue

---------------

โซ่ตรวนกาลเวลา ได้ถูกสะบั้นทิ้งในที่สุด ยุติการดิ้นรนตลอด 2,000 ปี ความสงบสุขได้กลับคืนมาอีกครั้ง

ด้วยความพยายามของนักรบ ทุกสรรพสิ่งจึงได้หันกลับไปสู่ทิศทางที่มันควรจะเป็น

ด้วยพลังของโลกที่ได้ไหลเวียนอย่างที่มันควรจะเป็น นักรบได้เตรียมข้ามกาลเวลา กลับสู่บ้านที่พวกเขาจากมา

นักเดินทางทั้ง 4 ได้ใช้พลังที่ถมโลกนี้ให้เต็มไปด้วยความมืด อาบโลกนี้ให้เปี่ยมไปด้วยแสงสว่าง

จะไม่มีใครจดจำการดิ้นรนของพวกเขาได้ เพราะการทำลายวัฏจักร ก็หมายความว่า มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ทว่าแท้จริงแล้ว ภายในนิทานแฟนตาซีที่ผู้คนเล่าขานกันนั้น เรื่องราวของพวกเขาได้ถูกบอกต่อกันไป โดยไม่มีใครรู้ตัว

เมื่อเรื่องราวของการดิ้นรนนั้น ฝังลึกลงไปในหัวใจผู้คน พวกเขาจะเชื่อว่าโลกใบนี้ ยังสามารถวาดหวังถึงอนาคตได้อยู่เสมอ

จำไว้ว่าพลังของโลกนั้น จะต้องใช้อย่างที่มันควรจะเป็น พลังแห่งแสง จะต้องไม่ใช้เพื่อความมืด...

และคริสตัลก้อนที่ 5 อยู่ในใจของเรา

ส่วนนักรบที่ข้ามกาลเวลา และต่อสู้เคียงข้างคนอื่น ๆ ก็คือคุณ (แจ็ค)

ถึงแม้คุณจะลืมบททดสอบที่ผ่านมา แต่ทุกคนก็ติดค้างบุญคุณของคุณ ในฐานะคนที่ได้เห็นการผจญภัยนี้จนถึงบทสรุป ขอบคุณ





คลิปเนื้อเรื่อง - https://youtu.be/2aygtNka09I

Saturday, January 28, 2023

ลาก่อนลาที Final Fantasy Origin

ลาก่อน แจ็ค การ์แลนด์

Stranger ที่ถูกส่งมายัง Station-19

เมื่อพินิจจากคำตอบที่ว่า Station 19 คือการรีเมค-พอร์ท-รีมาสเตอร์ โลกของ FF1 รอบที่ 19 และแจ็ค ไม่ใช่การ์แลนด์คนที่ม็อค อุบโบ้ว และคนอื่น ๆ รู้จัก

ก็แปลได้ว่า FF1 แต่ละเวอร์ชั่น มันคือมัลติเวิร์สของกัน แล้วแจ็คคือตัวแปร ตัวนึงของการ์แลนด์ ที่มีเส้นทางชีวิตแตกต่างไป ในแบบของเขาเอง (แต่ก็มีชะตากรรม ที่จะไปแพ้พี่แสงเหมือนกัน)

ตอนนี้ต้องไปวิ่งหาเอกสารในเกมที่เหลือต่อ แล้วก็อัดคลิปมูวี่ทั้งหมดเก็บไว้ใช้


คลิปบันทึกอัตโนมัติจาก PS4

ชนะแล้ว เอกสารครบแล้ว บายยย

อ่อ จบจากซีนในคลิปนี้ มันยังมีอุบโบ้ววาร์ปออกมาจะแย่งคริสตัล แต่เจอแจ็คถีบออกไป > หลังจากนั้นแจ็คก็ไปเจอพี่แสงไซย่า 3 ที่ต่อยแล้วหมวกไม่หลุด แต่เขาชี้มาทางด้านหน้าแล้ว > และเราได้กลับมาเล่นเป็นพี่แสงในลูปสุดท้ายที่ย้อนเวลามาสองพันปีในอดีต แล้วเอาชนะการ์แลนด์ได้ เป็นอันสิ้นสุดวัฏจักร โดยที่แจ็คตั้งใจให้แสงสว่างนั้นเกิดจากเบ้าหลอมของเขาเอง แสงนั้นจะต้องใช้ไปตามที่ควร พลังแห่งแสง ต้องไม่ใช้เพื่อความมืด

เกมทิ้งท้ายว่า คริสตัลก้อนที่ 5 อยู่ในใจพวกเรา

นักรบที่ข้ามกาลเวลาและต่อสู้เคียงข้างคนอื่น ก็คือ Player

ถึงแม้แจ็คจะลืมบททดสอบที่ผ่านมา แต่ทุกคนก็ติดค้างบุญคุณของแจ็ค

ในฐานะคนที่ได้เห็นการผจญภัยนี้จนถึงบทสรุป ขอบคุณ


นอนเดี้ยงตื่นมาบ่ายสอง หมดสภาพ

ปวดหัวตึ๊บ ๆ คงต้องพักก่อน

เดี๋ยวอยากอัดคลิปมูวี่เคออสให้หมดก่อน

แล้วจะได้ทวนเนื้อหาไปด้วย

จากนั้นก็เขียนสรุป dlc สุดท้าย

กับบอกเรื่องที่ควรรู้

สำคัญสุดเลย ที่ควร spread ออกไปคือ

FFOrigin คือมัลติเวิร์สจักรวาล 19 ของ FF1

และแจ็คเป็น Variant นึงของการ์แลนด์

ดังนั้น ในจักรวาลอื่นก็มีการ์แลนด์คนอื่น ๆ อยู่

ไอ้การ์แลนด์ที่ม็อคและอุ๊บโบวรู้จัก ไม่ใช่แจ็ค แต่ทั้งสองก็รู้ว่าแจ็คคือ Variant ของการ์แลนด์

ตอนจบเกม ก็ยังไม่เฉลยว่า collaborator ที่ร่วมมือกับชาวลูเฟนเป็นใคร เหมือนกั๊กไว้ทำภาคต่อ


เกมมันโคตรมี potential นะโนะ แต่ปัญหามันคือ

- DLC เนื้อเรื่อง มันควรเป็นสิ่งที่ผู้เล่นจัมป์เข้าไปเล่นได้ และสนุกกับมันได้เลย สนุกได้ทุกกลุ่ม แต่นี่มันเพิ่มความยาก เพิ่มเลเวลขึ้นทุก DLC คนจะจัมป์เข้าไปเล่นเอาชิล ๆ ไม่ได้

- ตัวเกมหลักโนะมีโหมด Story (Easy) ให้ แต่ไหง DLC โนะบังคับเล่นโหมด Bahamut > Gilgamesh > Lufenia ซึ่งมันยากขึ้นเรื่อย ๆ

- ผมบอกเลยว่า คนไม่ถนัดเกม Action ไม่สามารถหาความสนุกจาก DLC นี้ได้.... ในขณะที่ตัวเกมหลักคุณยังเปิดโอกาสให้คนทั่วไปสนุกกับโหมด Easy ได้ แต่ไหงโหมด Lufenia คุณไม่ทำ?

- แล้วเกมนี้ จะเก่งไม่เก่ง อยู่ที่การวางแผนสร้างชุดเกราะทั้งตัว การบิลด์อบิลิตี้ทีละอย่าง ๆ แล้วหาวัตถุดิบทั้งหมด ค่อยมาแต่งทั้งตัวให้สมบูรณ์แบบ เซฟผม 177 ชั่วโมงแล้ว มันเต็มไปด้วยการเล่นวนด่านเดิม ๆ ซ้ำไป ซ้ำมา เพื่อหาของ ซึ่งมันน่าเบื่อมากกว่าสนุก

- คุณอยากให้มีภาคต่อ เนื้อเรื่องมันก็น่าสนใจ เกมเพลย์ในส่วนแบทเทิลเมคานิคมันมี potential ทีม Koei Tecmo ทำดี แต่แผนงานรวม ๆ ผมว่ามันไม่เวิร์กเลย มันไม่ควรเพิ่มระบบมาจนล้น ทำให้ผู้เล่นเกิดภาวะข้อมูลเยอะเกินไปจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

- เนื้อเรื่องยังไปต่อได้ แต่โมเดลการขาย DLC แบบบังคับให้เล่นจบก่อน แล้วยากฉิบหายแถมมีแต่การฟาร์มแบบนี้ ควรเลิกนะ

Friday, January 27, 2023

โนะฝากแฟนช่วยกันเรียกร้องให้ FF Origin มีภาคต่อ


จากไลฟ์สดของ Stranger of Paradise: Final Fantasy Origin ในวันที่ผ่านมา เท็ตสึยะ โนมุระ ได้ปรากฏตัวเวอร์ชั่นเสียงสวรรค์ มาพูดกับแฟน ๆ ว่า

"ตอนที่ออริจินออกมาครั้งแรก ก็ได้รับเสียงวิจารณ์ในเน็ตเยอะ ทว่าผมคิดว่าผู้ชมสตรีมวันนี้ก็คือคนที่ได้หันมารักแจ็คและผองเพื่อนกันจริง ๆ การที่มันกลายเป็นเกมที่คนอยากให้มีภาคต่อได้ ก็แสดงว่ามันโดนใจทุกคน งั้นถ้าอยากจะให้มีภาคถัดไป ก็ขอให้แต่ละคน เอาไปบอกต่ออีก 10 คน ถ้า DLC ที่เสร็จบริบูรณ์แล้วของออริจินได้ขายดีเทน้ำเทท่าออกไป บางทีเราก็อาจจะได้พบกันอีก ผมเองก็อยากทำงานกับคุมาเบะซัง (ผกก. ฝั่ง Koei Tecmo) อีก"

หมายความว่าแม้ตอนนี้จะยังการันตีไม่ได้ว่าเกมจะได้มีภาคต่อหรือไม่ แต่ทางค่ายก็ไม่ได้ปิดโอกาสซะทีเดียว หาก DLC ที่ทำครบแล้วได้รับความนิยม ออริจินก็จะได้ไปต่อนั่นเอง

https://www.youtube.com/live/BAruRh-AQ3I

https://twitter.com/aibo_ac7/status/1618602586722140163

https://noisypixel.net/tetsuya-nomura-stranger-of-paradise-final-fantasy-origin-sequel-possible/

นิยาย Final Fantasy VII Remake : Trace of Two Pasts


[Work in Progress]


ซีน 1

แอริธ เกนส์โบโร อยู่บนเรือชินระเฟอรี 8

สวมชุดฟอร์มชินระ พรางตัว

ครั้งแรกที่ได้ออกทะเล ขึ้นเรือ (แล้วตอนชินระพาเจ๊จากไอซิเคิลมายังชินระล่ะ?)

ไปยังคอสต้าเดลโซล

ทิฟามาชวนคุยเพื่อให้ไม่เมาเรือ แต่เจ๊แอบอก ไม่ได้เมา เธอเมารึ ทิฟาก็บอกไม่เมาเหมือนกัน

แอรู้ว่าทิฟาแค่อยากชวนคุย แล้วทิฟาก็บอกว่าอยากฟังเรื่องของเจ๊แอ

ทิฟาถามว่าเจ๊แอเกิดในสลัม 5 รึเปล่า

เจ๊แอบอกว่า อืมมม มันเล่ายากก

ทิฟานึกขึ้นได้ว่าเจ๊แอเคยบอกว่าเป็นชนเผ่าโบราณ ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายนี่หว่า เลยขอโทษที่ล้วงลึกไป

เจ๊แอบอกไม่ ๆ ไม่ใช่แบบนั้น แล้วเธอก็เริ่มเล่า


ซีน 2

อิฟาลน่า แม่ของแอริธ เป็นชนเผ่าโบราณเลือดบริสุทธิ์คนสุดท้าย พ่อแม่เธอเป็นเซทร่าทั้งคู่ เธออาศัยชั้นบนสูงของตึกชินระมาเป็นเวลานาน นอกจากอิสระในการออกไปใช้ชีวิตข้างนอกแล้ว ห้องเธอมีสากเบือยันเรือรบ


แอริธอาศัยกับอิฟาลน่าในตอนเด็ก แต่จำวันแรกที่เข้าห้อไม่ได้ 

ความจำแรกสุดที่แอริธจำได้ ก็คืออยู่ในห้องนี้แล้วเหมือนกัน คนรอบตัวมีแต่ผู้ใหญ่

คนเดียวที่แอริธเรียกเว่าเพื่อนได้คือ รอนนี (Ronnie) ลูกชายของมาเรียล (Mariel) ผู้ดูแลแอริธ

โดยรอนนีโตกว่าแอริธ 2 ปี


ในปี 1992 แอริธอายุ 7 ขวบพลังเซทร่าของแอริธตื่นขึ้น เธอเห็นนิมิตในหัวมากมาย ทั้งทิวทัศน์ คนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สัตว์และมอนสเตอร์เยอะแยะไปหมด


แอริธวัยเด็กควบคุมการรับรู้ภาพเหล่านั้นไม่ได้ แต่ก็อิกนอร์ไม่ได้

เลยหยิบกระดาษมา และพุ่งหากำแพง แล้วละเลงสีลงไป เพื่อถ่ายทอดให้คนอื่นรู้ว่าเธอเห็นอะไร

เธอคิดว่าถ้าทำแบบนี้แล้ว ภาพนิมิตปริศนาพวกนั้นจะหายไป


ซีน 3

แอบอกทิฟาว่า เธอมารู้ทีหลังว่าเธอเหมือนเป็นตัวประกัน

แม่ต้องคอยทำตามคำสั่งโฮโจ เพื่อปกป้องตัวเจ๊แอ

แล้วพอโฮโจรู้ว่าเจ๊แอก็มีพลังเซทร่าเหมือนกัน โฮโจยิ่งระเริง

พอรู้ว่ามีคนสืบทอดแล้ว โฮโจเลยยิ่งกล้าทดลองร้ายแรงกับแม่ยิ่งขึ้น

อะไรที่ไม่เคยทำมาก่อนก็ทำ สุขภาพแม่เลยยิ่งทรุดลง


ซีน 4

แม่ถูกโฮโจและทีมงาน เอาไปทดลองศึกษาเช้าจรดเย็น

แม่อ่อนแอลง จนเดินไม่ไหว ต้องนั่งวีลแชร์

ตอนนั้นเอง ฟาซ ฮิกส์ (Fuzz Hicks) สตาฟฟ์นักวิจัยซึ่งมีรูปร่างตัวใหญ่กำยำสุด ก็ปรากฏตัวมา

เป็นคนที่ตัวใหญ่จนแบกแม่ได้


บางทีแม่ก็ขอยาจากฟาซ ด้วยเสียงเศร้าสร้อย

ฟาซก็หันหลังให้กล้องวงจรปิด จัดยาและเข็มฉีดให้ แล้วบอกให้อิฟาลน่าอย่าบอกคนอื่น

แล้วฟาซก็ไป โดยที่อิฟาลน่าต้องจัดการฉีดยาตัวเอง

แอริธไม่กล้าดูแม่ทิ่มเข็มเข้าตัวเอง เลยได้แต่ไปแอบในเงาหลังโซฟา


เพราะยังเด็ก แอริธเลยยังจำเรื่องวันเวลาตามปฏิทินไม่ได้ 

แต่มีคืนหนึ่งขณะที่เธอขดตัวใต้ผ้าห่ม แม่ถามว่า “แอริธอยากไปผจญภัยมั้ย?”

“เราจะไปทำอะไรกันดีนะ? ฉันคิดถึงมันเหลือเกิน”


แอริธตอนนั้นก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของแม่ แต่ก็รู้สึกถึงความสะอื้นที่แฝงในน้ำเสียงของเธอ

อิฟาลน่ายกแขนขึ้นปิดหน้าตัวเอง แขนเธอนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวดจากการฉีดยา

“ถ้าเราออกไปข้างนอก หม่าม๊าจะดีใจมั้ย? ม๊าจะไม่ต้องถูกฉีดยาแล้วใช่มั้ย?”

“อื้อ ก็น่าจะแบบนั้นนะ”

“อือ งั้นไปกันเถอะ แต่เราจะไปได้ไงอ่ะ มีกล้องมองเราอยู่”

“ฟาซจะช่วยเราเอง”

“ทำไมฟาซถึงช่วยเราล่ะคะ”

“เพราะเขาเป็นคนดีไงล่ะ”

=====

วันหนึ่งอิฟาลน่าถูกพาตัวออกจากห้องแล้วกลับมาตอนเย็น ฟาซเข็นวีลแชร์เข้ามาตามปกติ

ฟาซทักทายแอริธ แล้วบอกว่าเตรียมอะไรต่าง ๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว มีบ้านลับอยู่ในสลัมเขต 3 จะมีห้องให้แอริธด้วย อาจจะเล็กหน่อย แต่เอาน่ะ แล้วฟาซก็จากไป

ช่วงเช้าวันถัดมา จู่ ๆ ก็มีสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังขึ้น

อิฟาลน่าเร่งเร้าให้แอริธ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดที่ไม่เคยใส่มาก่อน

แม่ลูกต่างก็ใส่ชุดใหม่ที่ฟาซเตรียมไว้

“ปายยยยยยยยยยยยย”

แล้วอิฟาลน่าก็เปิดประตู ออกจากห้องที่น่าจะล็อกได้

แอริธ 7 ขวบเป็นงงงง

แม่ลูกพากันสูดหายใจลึก แล้ววิ่งพรวดออกมา

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นกังวาน พร้อมเสียงประกาศว่ามีมอนสเตอร์ทดลองหลุดออกมา ขอให้นักวิจัยอพยพไปยังที่ปลอดภัย

ทั้งสองเดินไปถึงหัวมุมแรก ยังไม่เจอทั้งสตาฟฟ์หรือมอนสเตอร์ มีรถเข็นขนาดใหญ่จอดอยู่ เป็นรถเข็นลังเครื่องมือทำความสะอาด จริง ๆ มันควรจะมีของใส่อยู่เต็มลัง แต่ในลังนั้นกลับว่างเปล่า

“เราจะซ่อนตัวในนี้ แม่จะเข้าไปก่อน”

อิฟาลน่าพรวดเข้าไปในลัง แล้วเรียกให้แอริธพรวดตามเข้ามา

อิฟาลน่าหดขาเข้ามา เพื่อเพิ่มสเปซให้แอริธอยู่ แล้วบอกแอว่าเราต้องอยู่ในนี้กันสักกพัก ดังนั้นจัดท่าให้ตัวเองอยู่กันได้โดยสบายตัวก่อน จากนั้นอิฟาลน่าก็ปิดลัง ทุกอย่างมืดสนิท

เสียงประกาศเตือนภัยว่ามีมอนสเตอร์หลุดออกมายังคงกังวาน ในไม่ช้า ก็มีเสียงคนเข้ามาใกล้ลัง แล้วลังก็สั่นเบา ๆ

“ชั้นเองงง”

“ฝากด้วยนะ ฟาซซซซ”

“ไปละน้าาาา”

แล้วลังก็เริ่มถูกเข็นพรวดไป

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ห้ามส่งเสียงล่ะ”


สักพักฟาซก็บอก “จะเลี้ยวล่ะนะะะะะะ”

ต่อด้วย “ถึงลิฟต์แล้ว แต่เดี๋ยวต้องเปลี่ยนลิฟต์อีกหลายรอบเลยนะ”

ระหว่างลงลิฟต์ไปหลาย ๆ รอบ แอริธก็เริ่มคลื่นไส้

“ม๊า หนูม่ายค่อยสบาย”

“เดี๋ยวก็จบแล้วลูกกก”

เมื่อความรู้สึกของการลงลิฟต์ครั้งแล้วครั้งเล่าจบลง รถเข็นก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง

“ถึงลานจอดรถแล้ว”

แล้วฟาซก็เปิดลังที่ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ออกมา ข้างหน้ามีรถบรรทุกจอดรถอยู่ ฟาซอุ้มแอริธและอิฟาลน่าขึ้นไปท้ายรถบรรทุก แล้วบอกให้ทั้งสองเข้าไปซ่อนตัวในลังไม้เปล่า ๆ ที่อยู่ด้านในสุด แล้วญาติเขาจะขับรถบรรทุกออกไปให้ ไปส่งที่สถานีรถไฟ แล้วจะมีเจ้าหน้าที่มาขนย้ายลัง ไปส่งที่สถานีสลัมเขต 4 แล้วให้รออยู่ที่นั่น

“รอในลังเหรออออ?” อิฟาลน่าถาม

ฟาซพับกระดาษโพยแล้วส่งให้อิฟาลน่า พร้อมบอกว่าจะมีเพื่อนเขารออยู่แถว ๆ สถานี ทำตามคำแนะนำของเธอซะ เขาเขียนรายละเอียดไว้ในโพยนี้แล้ว

“เดี๋ยว แล้วฟาซจะไปไหนอ่ะ?” แอริธถาม

“จะกลับไป แกล้งทำเป็นค้นหาพวกเธอสองคนไง ถ้าเกิดฉันถูกจับได้ขึ้นมา มันไม่จบแค่ฉันคอขาดคนเดียวแน่”

แล้วญาติของฟาซก็บีบแตร เป็นสัญญาณว่าขึ้นมาได้แล้ววว

“เออ ไว้ค่อยว่ากัน ในลังไม้มีอาหารกับน้ำเตรียมไว้ให้แล้วนะ”

“แล้วเราต้องรอเธอจนถึงเมื่อไหร่ล่ะ?”

ฟาซบอกว่าอย่างช้าที่สุด ก็รอถึงรถไฟเที่ยวสุดท้าย จากนั้นฟาซก็จูบลาที่ด้านหลังมือของอิฟาลน่า ทำให้แอริธแปลกใจ

“ฟาซ ขอบใจนะ”

แล้วรถบรรทุกก็พรวดออกไป บัดนี้แม่ลูกได้พรวดออกจากตึกชินระเป็นครั้งแรกแล้ว

=====

แม่ลูกคลานเข้าลังเปล่าท้ายรถบรรทุก กลิ่นในลังเหม็นสุดขั้ว แต่ก็ทนกันไป

ในลังมีไฟฉาย ผลไม้แห้ง ถั่ว ขนมปัง และขวดน้ำ และซองจดหมายใส่เงินเตรียมไว้ให้

อิฟาลน่าให้แอริธเอาไปฉายส่งกระดาษโพยที่ฟาซพับมา ในนั้นเขียนว่าเพลทที่ตั้งของตึกชินระและสลัมด้านล่างนั้น เชื่อมต่อกันด้วยทางรถไฟ ลังเหล่านี้จะถูกบรรทุกขึ้นรถไฟขนส่งสินค้า ระหว่างที่รถไฟวิ่ง จะมีการฉายแสงสีแดงเข้ามาในลังหลายครั้ง ไม่ต้องไปตกใจอะไร รถไฟจะวิ่งลงลาดลงสู่ระดับพื้นดิน พอได้ยินเสียงประกาศหยุดวิ่งแล้วก็ให้ออกมาจากลัง รถไฟจะมาถึงสลัมเขต 4 แล้วจ่ายเงินให้คนที่เปิดประตูซะ เป็นค่าตอบแทนให้เขา คนนั้นเป็นเพื่อนของฟาซเอง จากนั้นทำตามคำแนะนำของเธอจนกว่าฟาซจะมารับ

ระหว่างอ่านนั้น อิฟาลน่าก็ไออย่างรุนแรง ไอไม่หยุด เธอพยายามปิดปากเอาไว้ บอกให้แอริธปิดไฟฉาย ก่อนจะไออย่างรุนแรงและไม่หยุดยั้ง

=====

แล้วรถบรรทุกก็หยุดวิ่ง แม่ลูกรู้สึกถึงได้การสั่นสะเทือน แล้วรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้

จากนั้นก็เริ่มมีการยกลังท้ายรถบรรทุกออก เป็นการยกและโยนลังออกมา

แม่ลูกต้องทนรับแรงสั่นสะเทือนและความเจ็บปวด อิฟาลน่ากอดแอริธแล้วปิดปากเธอเอาไว้

จากนั้นลังก็ถูกขนขึ้นรถไฟขนส่งสินค้า ในแบบที่ขนกันไม่นิ่มนวลเท่าไหร่

พอการขนย้ายเสร็ต แล้วรถไฟออกวิ่ง แอริธที่สะลึมสะลือถึงค่อยสบายใจ

ระหว่างรถไฟวิ่ง แอริธผลอยหลับไป แล้วก็ตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงไออย่างรุนแรงของแม่

อิฟาลน่าตอบด้วยเสียงแหบแห้งว่าไม่ได้เป็นอะไร แล้วก็รถไฟน่าจะลงมาถึงภาคพื้นดินแล้ว แสงสีแดงก็หยุดส่องเข้ามาแล้ว เราอาจจะใกล้ถึงแล้ว

แอริธก็งง เอ๊!? เธอยังไม่ทันเห็นแสงสีแดงเลยยย ถึงกลัวแต่ก็อยากจะเห็นสักหน่อย

ทันใดนั้น ก็มีแสงสีแดงฉายเข้ามาในลัง แม่ลูกต่างมองหน้ากัน แต่ไม่ได้ตกใจมากนัก

อิฟาลน่าฉีกขนมปังให้แอริธกิน แล้วฉีกห่อผลไม้แห้งออก

แอริธบอกว่าอย่างกับมาปิกนิกเลย อิฟาลน่าก็ถามว่าปิกนิกคืออะไร?

แอริธบอกว่าเคยได้ยินรอนนีเล่าให้ฟังว่าคนเรามีกิจกรรมแบบเดินทางไกล ไปกินข้าวกัน

แล้วแม่ก็ส่งขนมปังที่เหลือให้แอริธกิน แอริธถามแม่ว่าแม่ไม่กินบ้างเหรอ? แต่อิฟาลน่าบอกว่าเธอกินไปแล้วตอนที่แอริธหลับ ทว่าแอริธคิดว่าแม่โกหก

รถไฟค่อย ๆ ลดความเร็วลง ขณะที่อิฟาลน่ายังคงไอไม่หยุด เธอยังคงปิดปาก แล้วบอกแต่ว่าไม่เป็นอะไร

จนกระทั่งมีเสียงประกาศว่าสถานีต่อไปสลัมเขต 4 ทั้งคู่จะค่อย ๆ โผล่ออกจากลังไม้ รถไฟที่กำลังรถความเร็วลงเรื่อย ๆ ยังคงสั่นอยู่

แอริธที่ออกจากลังมาแล้ว กำลังสนุกกับการพยาบามทรงตัวไม่ให้ล้ม ขณะที่อิฟาลน่าเกาะลังไว้แน่น

“แอริธ”

“คะ?”

“อย่าลืมความรู้สึกนี้นะ”

“ความรู้สึกอะไรคะ?”

“ความรู้สึกว่าเธอจะมีความสุขได้กับทุก ๆ สิ่ง”

“หืมมม เข้าใจแล้วค่ะ!”

แล้วอิฟาลน่าก็ชี้ให้แอริธดูฉลากที่แปะไว้บนลังไม้ที่ขนพวกเธอมา

“จากบริษัทชินระ ถึงบริษัทชินระ เพื่อเอาไปเก็บยังสถานีเขต 4 วัตถุอันตราย ห้ามเปิดระหว่างทางโดยเด็ดขาด”

“นี่เราเป็นวัตถุอันตราย?”

“หยาบคายยยย”

แล้วรถไฟก็ชะงักหยุดลง แอริธเสียการทรงตัวจนเซไปหาแม่

มีผู้หญิงทำหน้ามุ่ย ๆ ใส่ชุดเลอะ ๆ มาเปิดประตูให้ อิฟาลน่าเข้าไปถามว่าใช่เพื่อนของฟาซรึเปล่า

สาวที่เปิดประตูให้พยักหน้า อิฟาลน่าก็จะส่งซองเงินให้ แต่เธอจะไม่รับ ก็โต้กันไปมาแป๊ปนึง จนเธอตัดสินใจรีบคว้าใส่กระเป๋าไป แล้วบอกให้พวกอิฟาลน่ารีบไป


ทีนี้ แต่จากประตูรถไฟห้องเก็บสินค้าจนถึงพื้นล่าง มันค่อนข้างสูงอยู่ สูงจนคนปกติไม่น่าจะโดดลงไป

อิฟาลน่าก็มองไปรอบ ๆ ว่ามีใครอยู่รึเปล่า แล้วก็ตัดสินใจโดดลงไป

อิฟาลน่าร้องด้วยความเจ็บปวด ทำเอาแอริธตกใจ แต่อิฟาลน่ารีบยืนขึ้นอ้าแขน บอกให้แอริธรีบกระโดดตามลงมา

แอริธก็กลัวว่าถ้ายึกยัก เดี๋ยวแม่สาวชุดเลาะจะโกรธ ก็เลยรีบโดดลงไป อิฟาลน่าที่คว้ารับก็ทรุด และเซเกือบจะล้ม

เพื่อนของฟาซ พูดลงมาว่าให้ไปซ่อนในลานเก็บตู้คอนเทนเนอร์ จนกว่าฟาซจะมารับ แล้วเธอก็ชี้ไปยังลานที่ว่า

“พอพระอาทิตย์ตก จะมีเจ้าหน้าที่รับสินค้าเข้ามา อย่าให้เขาพบตัว”

อิฟาลน่าถามกลับไปว่าเมื่อไหร่พระอาทิตย์จะตกดินล่ะ เพื่อนฟาซบอกว่าอีกราว 4 ชม.

อิฟาลน่าถามอีกว่าเขต 3 ไปทางไหน ผู้หญิงคนนั้นก็เงยคางชี้ไปทางนั้น แล้วก็รีบชี้ให้สองแม่ลูกไปซ่อนที่ลานตู้คอนเทนเนอร์

อิฟาลน่ากุมมือแอริธบอกว่าจากนี้ไป จะเป็นการผจญภัยที่แท้จริงแล้วนะ

แอริธถามว่าทำไมแม่มือร้อน อิฟาลน่าบอกว่าเพราะเธอกำลังตื่นเต้น

แล้วแม่ก็พาแอริธไปที่หน้ารั้วตะข่ายสูงสองเมตร อิฟาลน่าบอกว่าต้องปีนข้ามไป ไม่งั้นการผจญภัยจะจบลง ทั้งสองก็พยายามตะกายกันอยู่พักนึง มีคนแถวนั้นเดินผ่านไปมาเห็น แต่ก็ไม่มีใครสนใจทั้งคู่นัก

แม่ก็สอนแอริธ ถึงวิธีตะกายข้ามรั้วตะข่าย แอริธก็ลองผิดลองถูกทำตาม จนพอตะกายเป็น จนไปถึงยอดรั้ว กำลังจะพลิกตัวข้ามฟาก ก็มีเจ้าหน้าที่สถานีเห็นจากระยะไกล เจ้าหน้าที่ตะโกนมาแต่ไกล “เฮ้ย!! ลงมาเดี๋ยวนี้!!”

อิฟาลน่าก็รีบปีนรั้วขึ้นไปบ้าง แต่เธอค่อนข้างช้า

ขณะที่เจ้าหน้าที่สถานีวิ่งมา ก็มีชายตัวสูงคนหนึ่งที่เดินผ่านมายังอีกฟากของรั้ว ช่วยรับแอริธที่กำลังจะพลิกล้มข้ามฟากในท่าเอาหัวลงก่อนไว้พอดี

ในขณะที่อิฟาลน่า ก็ปีนข้ามรั้วมาได้พอดิบพอดี โดยที่เจ้าหน้าที่สถานีคว้าเธอไว้ไม่ทัน

“ไม่เป็นไรนะ?” ชายคนนั้นถามอิฟาลน่า พร้อมค่อยวางแอริธลงกับพื้น

อิฟาลน่าไม่ได้ตอบอะไร แต่ไออย่างหนัก

“ลักลอบโดยสารนี่ความผิดร้ายแรงนะ!!” เจ้าหน้าที่สถานะตะโกน ก่อนจะเริ่มตะกายปีนรั้วบ้าง

“ความผิดร้ายแรงที่ใคร ๆ ก็ทำกันเยอะแยะ แต่แกจับพวกเขาไม่ได้ไง” ชายที่ช่วยแม่ลูก ตอบกลับ

แล้วชายคนนั้นก็ต่อยเข้าไปที่นิ้วของเจ้าหน้าที่สถานี ที่กำลังเกาะตะกายรั้วอยู่ เจ้าหน้าที่ก็ร้องจ๊ากแล้วเด้งตัวออกจากรั้ว

“พวกระยำชินระเอ้ยยย” ชายคนนั้นสบถด่าเจ้าหน้าที่ ทั้งสองก็จ้องหน้าเขม็งกัน แต่สักพักชายที่ช่วยแม่ลูกไว้ก็เดินจากไป

“เขต 3 ไปทางไหนคะ?” อิฟาลน่ายังกล้าหันไปถามเจ้าหน้าที่สถานีที่อยู่อีกฟากของรั้ว… ซึ่งทั้งเจ้าหน้าที่สถานี และแอริธ ต่างก็เป็นงงง ว่ายังกล้าถามอี๊กกก

เจ้าหน้าที่ก็ตะคอกกลับมาว่าใครจะไปบอก อิฟาลน่าก็ขอโทษขอโพย แล้วรีบจูงแอริธหนีจากจุดเกิดเหตุไป

 =====

แม่พาแอริธออกจากสถานีสลัมเขต 4 มาเรื่อย ๆ ดูไม่มีใครไล่ตามพวกเขามา

ทั้งสองมองขึ้นไปบนฟ้า เห็นเพลทมากมายที่ประกอบเข้าด้วยกัน เป็นฐานให้คนใช้ชีวิตอาศัยบนนั้น สเกลมันใหญ่มากจนแอริธดูแล้วก็ไม่เข้าใจโครงสร้างทั้งหมดนัก

“แอริธ ถ้ามัวแต่มองด้านบน จะล้มนะลูก”

“เครค่ะ”

เป็นธรรมชาติของชาวสลัมที่ปกติ ก็จะไม่มองขึ้นไปมองเพลทนัก เพราะมันก็เป็นสิ่งที่เห็นกันอยู่ทุกวัน

แล้วแอริธก็ถามแม่ว่าคนที่ช่วยเราไว้เมื่อกี้เป็นใครอ่ะ? อิฟาลน่าบอกว่าก็คงคนที่เกลียดชินระมั้ง สงสัยชาวสลัมเขาก็เกลียดชินระกันทั้งนั้น

“ม๊ารู้เรื่องสลัมได้ไงอ่ะ?”

“ก็เคยถามมาเยอะแยะ เพื่อวันนี้ไง”

“รวมถึงวิธีปีนรั้วด้วยเหรอคะ?

“อื้อ ถ้า ศจ.โฮโจ ไม่อยู่ ทุกคนก็เข้ามาคุยกับแม่กันทั้งนั้นแหละ ที่จริงแล้วทุกคนเขาก็เป็นคนดีนะ เขาเป็นห่วงและแคร์แม่ แต่ไม่มีใครช่วยแม่ออกมา คนที่ดีจริง ๆ จึงไม่ใช่คนที่พูดอย่างเดียว แต่เป็นคนที่ลงมือช่วยจริง ๆ”

“ไม่รู้ว่าป่านนนี้คุณฟาซจะเป็นไงบ้าง” แอริธถามขึ้นบ้าง

อิฟาลน่าไม่ได้ตอบอะไร หากแต่ชี้ไปยังลานกว้างซึ่งมีม้านั่งตั้งอยู่หลายตัว แล้วชวนแอริธไปนั่งพักกันตรงนั้น


ซีน 5

นึกเป็นภาพแอริธที่กำลังเล่าให้ทิฟาฟัง

“ทันทีที่นั่งลงบนม้านั่ง แม่ก็ควักเข็มฉีดยาขึ้นมา ฉีดตัวเอง ฉันตกใจมาก”

“ลำบากแย่เลยย” ทิฟาพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาเห็นใจ

“ทั้งที่รู้ว่าไม่สบาย แต่ตอนนั้นฉันห่วงแต่ตัวเอง”

“ก็ตอนนั้นเธอยังเด็กนี่นา...”

“ก็รู้…”

แอริธเงียบลง ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็ก มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่กระนั้นก็มีเรื่องมากมายที่เธอเสียใจและไม่อยากลืมมันไป

“ยามันก็ออกฤทธิ์ เราก็เดินในสลัมเขตต่อ 4 ต่อกันเป็นชั่วโมง พอหยุดพัก ก็บอร์ดประกาศ ที่แปะข้อมูลสลัมเขต 5 เอาไว้”


ซีน 6

แอริธหันไปถามแม่ นี่มันป้ายทางไปสลัมเขต 5 แต่บ้านใหม่ของเราอยู่ที่เขต 3 ใช่มั้ย?

“แอริธ เรารีบไปกันเถอะลูก เดี๋ยวจะมืดแล้ว” อิฟาลน่าตอบไม่ตรงกับสิ่งที่เจ๊แอถาม

“เรากำลังจะไปไหน? จะรีบไปไหนเหรอคะ?”

อิฟาลน่าไม่ตอบ แต่รีบกำมือแอริธแน่น และรีบเร่งเดินต่อไป

แอริธเป็นงงง แต่แล้วอิฟาลน่าก็เริ่มพูดขึ้นเบา ๆ

“แม่ได้ยินว่ามีโบสถ์อยู่ในสลัมเขต 5 ในอดีต ผู้คนจะไปรวมตัวกันที่นั่นแล้วภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่ตอนนี้ไม่มีใครไปที่นั่นแล้ว แม่คิดว่าเราน่าจะไปซ่อนที่นั่นกันสักพัก...”

“หนูเคยได้ยินเรื่องพระผู้เป็นเจ้ามาก่อน!! พระเจ้ามีจริงเหรอคะ?” แอริธถามขึ้นด้วยความสงสัย

“สาวกเชื่อว่าเขามีจริงนะ แม่ได้ยินว่าเวลาพวกเขาภาวนา ก็จะแบบมีพลังมากขึ้นด้วย”

“ภาวนา…?”

อิฟาลน่าบอกว่าการภาวนา ก็เหมือนกับการที่ชาวเซทร่าพูดคุยกับดวงดาว แต่ตอนนี้ไม่มีใครมาที่โบสถ์แล้ว อาจจะไม่มีสาวกอยู่แล้ว อาจจะแย่สำหรับพระเจ้า แต่ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเรา

“เราจะรอฟาซกันที่โบสถ์เหรอคะ?”

อิฟาลน่านิ่งไปสักพัก แล้วก็ส่ายหน้า

“เราจะไม่สร้างปัญหาไปกว่านี้แล้ว”

“แล้วบ้านใหม่ล่ะคะ?”

“เราจะไม่ไปอยู่ที่นั่น”

“คุณฟาซคงจะเสียใจแย่เลยใช่มั้ย?”

“ก็น่าจะนะ”

“หม่าม๊า จะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอคะ?”

“ตราบใดที่มีลูกอยู่ข้าง ๆ เท่านั้นแม่ก็พอใจแล้ว”

แอริธยังคงรู้สึกผิดต่อฟาซ รู้สึกเหมือนว่าไปทรยศเขา แต่พอคิดว่า เธอจะไม่ต้องเห็นแม่ถูกฉีดยา กินยา หรือถูกจูบหลังมือแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจ

“กลับไปที่สถานีกันก่อน แม่รู้ทางไปจากที่นั่น”

“เราควรจะถามทางใครก่อนมั้ยคะ?”

“ไม่ล่ะ เราไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน”

=======

ในสลัมนั้น ก็มีช่วยเวลาที่แสงแดดไม่พอเพียง เพราะว่ามันทีเพลทกำบังแดดอยู่ด้านบน จึงมีสร้างโคมไฟยักษ์ที่เรียกว่า Sun Lamp ขึ้นมาเพื่อการนี้ ทว่าแสงที่ได้เห็นกันในตอนเช้าและบ่าย มันเป็นแสงแดดจริง ๆ แอริธทึ่งไปกับการอธิบายสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้จากแม่ แต่เธอก็รู้สึกกังวล ใกล้จึงเวลาเย็นแล้ว แอริธเกรงว่าถ้าไปถึงโบสถ์ไม่ทันพระอาทิตย์ตกดิน มันจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นรึเปล่านะ

อิฟาลน่าชี้ให้แอริธเห็นสถานีรถไฟเขต 5

สถานีรถไฟเขต 5 ค่อนข้างต่างจากสถานีของเขต 4 เพราะที่นี่เป็นสถานีเล็ก ๆ ที่มีแต่ชานชาลา อาจจะเพราะมีผู้โดยสารสัญจรไปมาที่นี่น้อย แล้วยังไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมาที่สถานีนัก

“เอาล่ะ เราจะไปทางไหนต่….”

ไม่ทันจบคำ อิฟาลน่าก็เซล้มลงไปกองกับพื้น

“หม่าม๊า~~~~~!?”

เสียงของแอริธทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามอง แต่ไม่ได้มีใครเข้ามาช่วย

อิฟาลน่าหายใจหอบ แอริธสัมผัสตัวแม่อีกครั้ง คราวนี้เธอถึงรู้ว่าแม่กำลังมีไข้ขึ้นสูง

“หม่าม๊า ยาอยู่ไหน???”

“แม่… ทานไปหมดแล้ว….”

“ม๊าไหวรึเปล่า? ม๊า?”

อิฟาลน่าพยายามพูดอะไรบางอย่างด้วยลมหายใจที่เหลืออยู่ แอริธไม่ได้ยินเลย เธอเอียงหูเข้าไปใกล้ริมฝีปากของแม่ แต่มีเพียงลมหายใจร้อน ๆ เท่านั้นที่มากระทบหู 

“จะทำไงดี? ทำไงดี? ทำไงดี?” ในหัวแอริธเต็มไปด้วยคำพูดคำนี้

อิฟาลน่าพยายามพูดอะไรบางอย่างออกมาอีกครั้ง คราวนี้แอริธได้ยินแม่บอกว่าไม่เป็นไร แต่แม่น่ะต้องเป็นอะไรแล้วแน่ ๆ จะทำไงดีล่ะ?

แอริธสงสัยว่าจะมีใครช่วยพวกเธอได้มั้ย เหมือนอย่างที่มีคนมาช่วยตอนอยู่ในสถานีสลัมเขต 4 

แอริธเงยหน้าขึ้น มองหาคนที่อาจจะช่วยพวกเธอได้ แต่กลับไม่มีใครสนใจ

“ช่วยพวกเราหน่อยได้มั้ยคะ? ช่วยมองมาทางนี้หน่อยได้มั้ย?” แอริธได้แต่คิด

“แม่หนูป่วยยย เค้าไข้ขึ้น ช่วยพวกหนูด้วยยย ใครก็ได้ ช่วยพวกหนูด้วยยยยย!”

แต่แอริธ ก็ไม่ได้พูดออกมาสักคำ

“ขอโทษนะ” อิฟาลน่าพยายามกลั้นใจพูดออกมา “เราอยู่… ระหว่างการผจญภัยแท้ ๆ …”

แต่แล้วก็มีเสียงชายคนนึงในชุดสกปรก ดังขึ้นจากด้านหลังแอริธ

“คุณไม่สบายเหรอ?”

“ขยับมาทางนี้ เธอขวางทางอยู่นะ”

แล้วชายคนนั้นก็สอดมือเข้ามาทางสองฝั่งของอิฟาลน่า ลากตัวเธอออกไป โดยที่รองเท้าของเธอหลุดจากเท้า แอริธได้แต่ตามเก็บรองเท้าของแม่ แล้ววิ่งตามไป

“เบา ๆ หน่อย!”

ชายคนนั้นไม่ได้สนใจ เขาเพียงแต่ลากเธอไปพิงไว้ข้างชานชาลา

“เรียกหมอซะ”

“คุณหมออยู่ที่ไหน?”


“ไม่รู้สิ ถ้าเป็นฉัน ก็คงตะโกนถาม” แล้วเขาก็หันไปตะโกนจริง ๆ

“มีหมออยู่แถวนี้มั้ยยยยยยยยยยยยยยย!”

แต่ก็ไม่มีใครตอบกลับหรือสนใจ ชายคนนั้นก็เลยเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

“คุณพระช่วย” เสียงจากชายหญิงคู่หนึ่งที่แต่งตัวค่อนข้างดี เดินเข้ามาหาอิฟาลน่าและแอริธ

“พวกคุณเป็นหมอใช่มั้ยคะ?”

“เปล่าหรอก”

“ว่าแต่ เค้าเป็นแม่ของเธอเหรอ?”

“เราควรรีบตามหมอรึเปล่า?”

“เธอไม่มียาเหรอ?”


 ขณะที่ฟังชายหญิงสองคนนี้พูด แอริธก็นึกถึงคำสอนของแม่ได้ว่า คนที่ดีจริง ๆ คือคนที่ลงมือช่วย ซึ่งคนพวกนี้ ไม่ใช่คนแบบนั้น


“ม๊ารออยู่ที่นี่นะ หนูจะรีบไปตามหมอมาาา”

แอริธออกวิ่งไป ท่ามกลางความวิตกกังวล เธอตะโกนเข้าไปในทางที่มีคนอยู่เยอะ ๆ “มีหมอมั้ยยย?”

แอริธวิ่งออกจากสถานีรถไฟมาไกลพอควรแล้ว เธอเห็นกลุ่มชายหญิงเดินสวนมา แอริธตัดสินใจจะเข้าไปถาม โดยกะว่าถ้ายังไม่ได้ผล ก็จะกลับไปที่สถานีแล้ว

แต่แล้วหนึ่งในผู้ชายของกลุ่มนั้นก็พลิกตัวกลับหลังหันไปคุยกับเพื่อนสาว แล้วเดินถอยหลังมา

แอริธที่วิ่งมา พยายามจะหลบชายคนนั้น แต่หลบไม่ทัน ก้นของชายคนนั้นเลยกระแทกเข้าหน้าแอริธจนล้ม

กลุ่มชายหญิงพวกนั้นมองแอริธ แล้วไล่ให้กลับบ้านไปนอน แถมยังหัวเราะเยาะเย้ยออกมา

แอริธลุกขึ้นมาอย่างเหม่อลอย ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนหนุ่มสาว เธอทั้งหงุดหงิด เศร้า โกรธ และผิดหวัง

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

คราวนี้เป็นเสียงที่ดูเป็นห่วงเป็นใยจริง ๆ จากผู้หญิงคนหนึ่ง ที่รวบผมไปทางด้านหลังอย่างเรียบ ๆ

“หนูไม่เป็นไรค่ะ? คุณรู้จักหมอบ้างรึเปล่า?”

แอริธเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังร้องไห้ และพยายามปาดน้ำตาของตัวเอง

“ฉันอาศัยอยู่ชานเมือง เลยไม่รู้จักหมอแถวนี้เลย”

แอริธขอบคุณ แล้วเดินจากไป เมื่อไหร่ก็ตามที่ถูกถามว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า เธอได้แต่ตอบว่าไม่เป็นไรอยู่เสมอ จนเธอเองเริ่มคิดกลับว่าเธอเคยถามแบบนี้กับแม่มากี่ครั้งแล้วนะ

“ม๊า หนูขอโทษ….”

แอริธวิ่งกลับไปทางสถานี แล้วพบว่า มีผ้าห่มคลุมอยู่บนตัวแม่ คงมีคนดีโผล่มาช่วยไว้ แต่พอเห็นอาการของแม่ที่เจ็บปวดทุรนทุราย แอริธรู้สึกว่าเธอจะอกแตกตาย อิฟาลน่าตัวร้อนมาก จนแอริธทนจับไม่ได้ด้วยซ้ำ

“หม่าม๊า”

ทั้งที่แอริธเรียกอยู่ อิฟาลน่ากลับมองขึ้นไปบนฟ้ากว้าง

“แอริธ ลูกอยู่ที่นี่ใช่มั้ย?”

“หนูอยู่นี่”

“นี่...” อิฟาลน่าหยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาจากชุดของเธอ แล้วยื่นส่งมา

“แม่ได้มาจากคุณตา แล้วคุณตาก็ได้มาจากยายทวด ซึ่งก็ได้จากคุณแม่ของยายทวดมาอีกที มันไม่ได้มีค่าอะไรหรอก แต่มันคอยเชื่อมโยงพวกเรา ชาวเซทร่า เอาไว้”

แอริธเต็มไปด้วยความรู้สึกรุมร้อนในอก

“ไม่ หนูไม่อยากด้ายยย”

แอริธรู้ว่าถ้าเธอรับไว้ ทุกอย่างจะจบลง

“ชีวิตของแม่… ใกล้จะหมดลงแล้ว แม่กำลังจะกลับคืนสู่ดวงดาว”

มือของอิฟาลน่าที่ถือกระเป๋าอยู่ สั่นเทิ้ม แล้วร่วงลง

“อย่าเสียใจไปเลย จากนี้ไป แม่ก็จะยังคงอยู่เคียงข้างลูกเสมอ”


“หม่าม๊าาา”

“เธอเป็นอะไรมั้ย?”

เสียงอันห่วงใยจากผู้หญิงคนเดิม ที่ช่วยแอริธไว้ตอนที่เธอล้มเมื่อกี้ ได้ดังขึ้น

ทันใดนั้น อิฟาลน่าก็พยายามขยับตัว ลุกเงยขึ้นมา แล้วจับแขนของผู้หญิงคนนั้นไว้

“ช่วย… พาแอริธ… ไปอยู่ในที่ปลอดภัยด้วย”

อิฟาลน่าพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่วินาทีต่อมา…

อิฟาลน่าสิ้นใจลง วิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างของเธอไว้แล้ว

เหลือเพียงร่างเนื้อและกระดูกอันว่างเปล่า


“อ๊ะ…” แอริธคิดทบทวนถึงคำพูดของแม่ ที่บอกว่าไม่ต้องเศร้า ฉันกำลังจะกลับคืนสู่ดวงดาว และจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เชื่อมโยงกันเอาไว้ 


ทั้งที่รู้แบบนี้ แต่แอริธกลับเจ็บปวด น้ำตาเอ่อล้นออกมา แล้วเธอก็พรั่งพรูร้องไห้ เธอเจ็บปวดและกำลังสั่นเทิ่ม ทว่า… ใครบางคนกำลังลูบหลังของเธอ

ทันใดนั้น รอบข้างก็เต็มไปด้วยความโกลาหล แอริธเงยหน้าขึ้นพบว่ารถไฟกำลังเข้าเทียบชานชาลาพร้อมเสียงดังกระหึ่ม

“ไปกันเถอะ”


ผู้หญิงคนนั้นกุมมือแอริธไว้แน่น ดึงให้เธอรีบไป แอริธก็ได้เพียงรีบเก็บกระเป๋าของแม่ขึ้นมา

“ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี”

ผู้หญิงคนนั้นจูงแอริธ พยายามรีบไปจากสถานีรถไฟ

แอริธจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน แม่พึ่งเป็นคนจูงมือเธอ เดินข้ามทางรถไฟ

ไม่รู้ว่าแล้วมือคู่ใหม่นี้ จะพาเธอไหที่ไหน

หม่าม๊า ลาก่อนนะคะ…

จากนี้ไป ทั้งสองแม่ลูกอาจยังคงอยู่ด้วยกัน แต่แอริธไม่สามารถรู้สึกถึงร่างนั้นได้อีกแล้ว เพราะรูปแบบชีวิตของแม่นั้น ได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว

“หม่าม๊า!”

 แอริธหันกลับไป ตะโกนไปทางแม่ ทว่าผู้หญิงที่จูงมือเธออยู่นั้น กลับยิ่งดึงมือแรงขึ้น แอริธเห็นว่าจากรถไฟที่หยุดลง เมื่อประตูเปิดออกมา…. กองกำลังของชินระ และเหล่าชายในชุดกาวน์สีขาว ก็พากันเดินลงมา

“วิ่งกันเถอะ”

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าแอริธแน่นิ่งไม่ขยับ เธอจึงต้องจับอุ้ม แล้วออกวิ่งไปจากชานชาลา….

======

เมื่อทั้งสองมาถึงใจกลางของสลัม ผู้หญิงคนนั้นก็วางแอริธลง และขอโทษที่ไม่มีโอกาสปล่อยให้แอริธได้บอกลาแม่เลย จำเป็นต้องทิ้งไว้ตรงนั้นแล้วรีบวิ่งออกมา แต่แอริธส่ายหัว แล้วบอกว่าคุณแม่แค่กลับคืนสู่ดวงดาวเท่านั้น เธอจึงไม่ได้เศร้าอะไร

“อา… ก็มีคนคิดแบบนั้นเยอะเหมือนกันนะ แต่ว่า การจากลากัน มันก็เศร้าอยู่ดีใช่มั้ย?”

“ไม่ค่ะ หนูยังเจอแม่ได้อยู่”

“งั้นเหรอ งั้นตอนนี้เรากลับบ้านฉันกันก่อนมั้ย? ไว้ไปถึงแล้ว เธออยากจะร้องเท่าไหร่ก็ร้องได้เต็มที่เลยนะ”


ซีน 7

กลับมาที่ปัจจุบัน แอริธบอกทิฟาว่าซึ่งเธอก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยจริง ๆ นะ

คราวนี้ทิฟา เป็นงงงงง บ้าง

แอริธถามต่อไปว่าเคยไปที่บ้านของเธอในสลัมเขต 5 แล้วใช่มั้ย? มีดอกไม้เยอะเลยใช่มั้ยล่ะ? ตอนที่เธอมาถึงครั้งแรก ก็รู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับจากหมู่ดอกไม้ เธอรู้สึกถึงดวงดาว รู้สึกถึงแม่ ก็เลยไม่ได้ร้องไห้อะไร สิ่งที่จากไปนั้นไม่ใช่แม่ เพราะแม่อยู่ที่นี่แล้ว

ทิฟายิ่งเอียงคอ แสดงความงงขึ้นไปอี๊กกก

“ฉันพูดอะไรประหลาดใช่มั้ย” แอริธหัวเราะ

“ฉันว่ามันแปลก แต่ไม่ได้ประหลาดหรอก” ทิฟาตอบ

“ขอบใจนะ กะแล้วว่าเธอจะต้องพูดแบบนี้ เพราะงั้นฉันเลยถึงกล้าเล่าไง”

แล้วแอริธก็เปลี่ยนเรื่อง

“บ้านฉันใหญ่ใช่ม๊า? ยิ่งเทียบกับบ้านอื่น ๆ ในสลัม”

ทิฟาตอบว่าอลังการงานสร้างสุด ๆ ดูไม่เหมือนบ้านในสลัม หรือบ้านในมิดการ์เลยด้วยซ้ำ

แอริธเล่าให้ฟังต่อว่าบ้านนั้นเดิมเป็นของพ่อตาของเอลมีร่า เค้าว่ากันว่าพ่อตาเป็นผู้มีอิทธิพล

“จะอธิบายยังไงดี… คอร์เนโอแบบที่ไม่ใช่คนเลวอ่ะ”

“คอร์เนโอแบบที่ไม่ใช่คนเลว?” ทิฟาพูดทวน

ทิฟาพยายามนึกภาพตาม แต่ไม่ไหวเลยยย มีแต่ภาพหน้าคอร์เนโอลอยมาเต็มมมม

“ฉันพลาดเอง คิดถึงหน้าคนที่เป็นสุภาพบุรุษยิ่งกว่านี้ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คอร์เนโอ”

“จะลองดู”

ทิฟาพยายามคิดตาม แต่แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

“หืมมมมมมมมมมมม?”

“ฉันไม่ค่อยรู้จักผู้ชายที่ดูเป็นสุภาพบุรุษสักเท่าไหร่”


ซีน 8

แอริธที่ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของสลัม รู้สึกได้ว่าดินแดนแห่งนี้เป็นสถานที่พิเศษ เปี่ยมไปด้วยธรรมชาติและดอกไม้ที่เบ่งบาน แอริธที่เคยเห็นแต่ดอกไม้ในแจกันจึงตะลึงมาก

ระหว่างที่แอริธเหยียบย่างไปบนแผ่นไม้ที่เรียงเป็นทางเดิน เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนลูบมือและขา แต่ไม่ได้รู้สึกกลัวหรือไม่สบายใจอะไร มันกลับให้ความรู้สึกอ่อนโยนและมอบความสงบแก่หัวใจ

เมื่อสายลมพัดผ่านแก้ม เธอรู้สึกหัวใจพองโต

วันแรกที่ก้าวออกจากตึกชินระ แอริธเต็มไปด้วยประสบการณ์ครั้งแรก รวมถึงการเหยียบเข้าบ้านคนอื่น บ้านของเอลมีร่านั้นตกแต่งด้วยไม้จากธรรมชาติ มีชุดโต๊ะ เก้าอี้ อยู่กลางห้อง กำแพงนั้นเต็มไปด้วยหน้าต่างมากมาย มีเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ หม้อ อาหาร อุปกรณ์ทำความสะอาด แถมยังเหมือนได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แอริธนั้นกำลังมึนกับข้อมูลมากมายที่โถมเข้ามาในทีเดียว จึงสูดหายใจลึก

เอลมีร่าบอกว่าระหว่างทางที่เดินกลับมายังบ้าน เธอครุ่นคิดในหัวตลอดว่าจะทำยังไงต่อดี อันที่จริงในสลัมก็มีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มีเด็กอยู่มากมาย แต่ได้ยินข่าวว่าที่นั่นอยู่ใต้อิทธิพลของชินระ ซึ่งเมื่อดูจากเรื่องที่เกิดขึ้นที่สถานีรถไฟแล้ว แอริธคงจะเกลียดชินแร่แน่เลยใช่มั้ย?

แอริธพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ

เอลมีร่าบอกว่าหลังจากนี้ต้องคิดอย่างรอบคอบว่าจะทำไงกันต่อ แต่ตอนนี้เธอคิดอะไรซับซ้อนไม่ไหวละ ไว้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ให้แอริธพักอยู่ที่นี่ก่อนดีกว่าเนอะ?

แอริธตัวน้อยพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

แล้วเอลมีร่าก็พาแอริธขึ้นไปยังชั้นสอง เธออธิบายว่าบ้านแห่งนี้มีแขกแวะเวียนกันมาเยอะ ถ้าจู่ ๆ มีเด็กโผล่ขึ้นมา พวกเขาก็จะต้องสงสัยแน่ แล้วพวกเขาก็อาจจะเอาไปบอกชินระก็ได้ ดังนั้นขอให้แอริธอยู่แต่บนชั้นสองไว้ดีกว่า

เอลมีร่าถามต่อว่าแล้วพวกชินระ ไล่ตามแค่แม่ของเธอ หรือไล่ตามเธอด้วย?

แอริธคิดว่าเพราะเธอเป็นลูกหลานชาวเซทร่า ก็คงถูกตามล่าด้วยเหมือนกัน ก็เลยตอบตรง ๆ ว่าใช่

เอลมีร่าจึงบอกให้แอริธอยู่แต่บนชั้นสอง จนกว่าชินระจะเลิกตามหาเธอ

แอริธฟังแล้วก็เศร้า เธอคิดว่าชินระไม่มีวันเลิกตามหาแน่ ๆ สงสัยคงได้อยู่แต่บนชั้นสองไปชั่วชีวิต แต่เอลมีร่าก็บอกว่ามันไม่เป็นแบบนั้นหรอก

“กิ๊งก่องงงง”

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น ทำเอาแอริธระแวงว่าพวกชินระตามมาแล้วเหรอ?

เอลมีร่าลงไปเปิดประตูที่ชั้นหนึ่ง ส่วนแอริธที่หมอบแอบอยู่บนชั้นสอง ก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนเข้ามา

“ไปไหนมา!!”

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ!”

“เธอเป็นคนบอกชั้นเองว่าให้มาตอนเย็น? แล้วทำกันแบบนี้เหรอ?”

“ชั้นบอกว่าชั้นน่าจะอยู่ตอนเย็น ๆ แต่ไม่ได้รับปากสักหน่อย คุณจะมาที่นี่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่รู้เวลาไม่ได้”

“ต้องให้บอกกี่ครั้งว่า มันจะจบเมื่อได้ลายเซ็นกับรอยประทับเลือด?”

“จะพูดกี่ครั้งก่อนเหมือนเดิม เข้าใจมั้ย? นี่มันเป็นกติกาสังคม ถ้าเมกุโระ (Meguro) ไม่ยินยอม ชั้นก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ต่อให้ได้รอยประทับเลือดชั้นไป เขาก็คิดว่าฉันโดนข่มขู่ให้ทำ ถ้าคุณอยากจะทำงานต่อไป ก็ต้องรักษาคำพูดเข้าใจมั้ย?”

แล้วเอลมีร่าก็ไล่ชายคนนั้นออกไป พร้อมกับเสียงปิดประตูเสียงดัง

แอริธไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาการสนทนาสักเท่าไหร่ ได้แต่เห็นเอลมีร่าที่เดินขึ้นชั้นสองมาอย่างอ่อยเพลีย แล้วบอกว่าชายคนนั้นชื่อ คาร์โล คิงกี้ (Carlo Kinky) เป็นแขกที่ไม่ปกติสักเท่าไหร่

====

เอลมีร่าแนะนำว่าห้องที่จะให้แอริธอยู่ เป็นห้องของกาเบรียล (Gabirel Gainsborough) คนที่สร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมา และเป็นห้องที่เขาพักรักษาตัวอยู่จนถึงสองเดือนที่แล้ว ห้องมันก็เรียบร้อยและสะอาดดี เธอไม่ได้รู้สึกถึงร่องรอยของการเสียชีวิตแต่อย่างใด

เอลมีร่าบอกว่าเธอก็ไม่คิดว่าบรรยากาศมันจะดี แต่อีกห้องที่มี มันก็ยังไม่ได้เก็บกวาด

แอริธฟังแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร กลับกันเธอรู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับจากห้องนี้

แล้วคืนนั้น ผีอิฟาลน่า ก็ปรากฏตัวขึ้นมาข้างเตียงที่แอริธนอน

คุณแม่หัวเราะ และยังคงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แฝงด้วยความอ่อนล้า แบบเดียวกับรอยยิ้มที่แอริธเห็นตอนเดิมกับแม่ในสลัม

“ม๊ามาที่นี่ได้ยังไงอ่ะ?”

“ไม่ใช่ว่าม๊ามา แต่เราอยู่ด้วยกันตลอด เพราะเราเชื่อมโยงถึงกัน”

อิฟาลน่าลูบหน้าผากของแอริธ ทำให้คืนนั้นเธอหลับไปได้อย่างสงบ

ในคืนที่สอง อิฟาลน่าก็ยังมาเยี่ยมเยียนแอริธอีก

“วันนี้เป็นไงบ้าง? เข้ากับเอลมีร่าได้ดีมั้ย?”

“อืมมม…. ไม่รู้เหมือนกัน คุณเอลมีร่าทำข้าวเช้าแล้วเอามาให้หนู เราทานข้าวด้วยกัน แล้วก็ทำขนมปังมาให้เป็นมื้อเที่ยงให้ จากนั้นเค้าก็ออกจากบ้าน แล้วกลับมาตอนเย็น ๆ ดูท่าทางเค้าเหนื่อย ๆ ก็เลยไม่ได้คุยอะไรกันมาก หนูเขากับเค้าไม่ค่อยได้ ทำยังไงดีคะม๊า?”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เอลมีร่าเค้ากำลังลำบากอยู่ แต่แม่ว่าหนูสามารถช่วยเค้าได้”

“หนูควรทำยังไง?”

“ในยามที่เค้าต้องการร้องไห้ ขอให้ลูกอยู่กับเค้า กอดเค้าไว้ให้แย่ย ก็เหมือนกับตอนที่ลูกอยู่กับแม่”

“....ม๊า เคยมีช่วงที่เคยอยากร้องไห้ด้วยเหรอคะ?”

“ก็เคยอยู่บ้างนะ...”


ซีน 9

กลับมาที่ปัจจุบัน แอริธหันมาเล่าขยายความให้ทิฟา เธอบอกว่าสมัยเด็ก เธอนึกว่าไอ้ที่เธอคุยกับแม่นั่นมันเป็นความฝัน แต่มันไม่ใช่

“มันเป็นหนึ่งในพลังของชาวเซทร่า เราสามารถเป็นหนึ่งเดียวกับชีวิตที่ล่องลอยอยู่บนดวงดาวได้ มันอาจจะมีเงื่อนไขหลายอย่าง แต่เราก็สามารถสื่อสารกับคนที่เราแยกจากกันไปแล้วได้”

“มหัศจรรย์ไปเลย” ทิฟาตอบ

แอริธพูดต่อว่าแต่ตอนนี้เธอทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว บางทีเวลาไปอยู่ในที่ห่างไกลลึก ๆ ก็ยังพอรู้สึกอะไรบางอย่างได้ รู้สึกถึงความสุข รู้สึกถึงความเศร้า ตอนเด็ก ๆ ก็จะรับรู้สัมผัสได้เยอะ แต่ตอนนี้ปกติก็สื่อสารแบบนั้นไม่ได้แล้ว


ซีน 10

คืนวันที่ 3 พระอาทิตย์ตกดินแล้ว อาทิตย์ยังไม่ได้ทานอะไรเลยหลังจากทานซุปและขนมปังไปตอนเที่ยง เอลมีร่าก็ยังไม่กลับบ้าน แอริธกำลังคิดว่าควรย่องลงไปหาอะไรทานที่ชั้นล่างเองมั้ย?

แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน

“ชั้นเอง จะรีบไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้แหละ” เสียงของเอลมีร่านั่นเอง

แอริธดึงโต๊ะพับออกมาจากตู้เสื้อผ้าออกมากาง สักพักเอลมีร่าก็ถือถาดอาหารที่มีขนมปังและถั่วร้อนขึ้นมา

“อ๊ายยย”

แอริธร้องขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เธอตกใจกับพลาสเตอร์ขนาดใหญ่ที่แปะบนคิ้วขวาของเอลมีร่า และที่มุมตรา

“หกล้มนิดหน่อยน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก” เอลมีร่าพูดเหมือนไม่อยากที่จะเล่ารายละเอียด จากนั้นเธอก็ยกถาดอาหารสำหรับสองคนวางลงบนโต๊ะของแอริธ แล้วเอลมีร่าก็เริ่มทานอาหาร  เจ๊แอก็เริ่มทานด้วยท่าทางสดใสเหมือนเคย

“อร่อยจังค่ะ!”

“มันคืออาหารกระป๋องน่ะ”

“อาหารกระป๋องก็อร่อยค่ะ”

“ถ้าคนสร้างได้ยิน คงดีใจน่าดู”

“ใครสร้างเหรอคะ?”

“โรงงานชินระน่ะ แต่เธอทานเงียบ ๆ เถอะ”

หลังได้ยินว่าอาหารกระป๋องนี่เป็นสินค้าของชินระ แอริธก็หงอยไป


เอลมีร่าบอกว่าการใช้ชีวิตโดยปราศจากสินค้าของชินระมันยาก ถ้าไม่มีวัตถุดิบและเชื้อเพลิงจากชินระก็คงทำขนมปังไม่ได้ เอลมีร่ามีน้ำเสียงหงุดหงิด แอริธเองก็เสียใจ แต่ถ้าพยายามจะเอ็นจอยกับการกินไม่ได้ งั้นก็ขอไม่เก็บอาการแล้วละกัน

“โอเค แต่บอกหนูหน่อยสิคะ หลังจากอาหารเช้าแล้ว คุณเอลมีร่าไปไหนมา?”

เอลมีร่าหยุดทาน แล้วจ้องมายังแอริธ จากนั้นก็ก้มลงมองไปที่จานของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักถั่วเข้าไปในปากต่อ แอริธอ่านความรู้สึกเอลมีร่าไม่ออกเลย แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทว่าเอลมีร่าก็พูดขึ้นมา

“ฉันเคยพกโต๊ะตัวนี้ไปปิคนิคด้วยกันหลายครั้ง”


“ถึงชั้นจะพูดแบบนั้น มันก็เป็นแค่ในสลัม แต่ถ้าเป็นไปได้ก็จะพยายามไปในที่ ๆ ไม่มีผู้คนและมอนสเตอร์ เอาแฮม แซนวิชชีสไป แล้วก็มีดื่มแอลกอฮอล์กันนิดหน่อยด้วย”

“ท่าทางสนุกนะคะ!”

“มากเลยจริง ๆ”

เอลมีร่าท่าทางเศร้า ทำให้แอริธตกใจอีกครั้ง

“ไปปิคนิคคนเดียวเหรอคะ?”

“เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น”

เอลมีร่าออกไปนอกห้อง สักพักก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกรอบรูป เป็นรูปเอลมีร่ากอดกับชายที่แอริธไม่รู้จัก ชายคนนั้นดูกำยำผิดกับเอลมีร่าที่ผอมบาง แล้วมีโต๊ะที่วางแซนวิชอยู่ในภาพด้วย

“เคลย์”เกนส์โบโร เขาเป็นลูกชายคนเดียวของกาเบรียล และเป็นสามีของฉัน”

แอริธบอกว่าเธอรู้จักคำว่าสามี! สามีคือคนสำคัญของภรรยา แล้วภรรยาก็คือคนสำคัญของสามี

เอลมีร่าหัวเราะ แล้วบอกว่าเคลย์เป็นคนสำคัญของเธอ ไว้เขากลับมาแล้ว ให้แอริธเรียกเขาว่าเคลย์ก็ได้ เขาเป็นคนรักเด็ก จะต้องรักแอริธมากแน่

“แล้วตอนนี้เคลย์อยู่ที่ไหนเหรอคะ?” แอริธถามขึ้นขณะที่ต้องมองลูก

ไม่มีเสียงตอบกลับมา แอริธเงยหน้าขึ้น เห็นเอลมีร่าที่กำลังจะร้องไห้ แต่พอสบตากัน ก็พยายามฝืนยิ้มออกมา

“เขาไปออกรบ ฉันได้รับจดหมายบอกว่าเขากำลังจะกลับบ้าน แต่เขาน่าจะมาถึงตั้งแต่ 6 วันที่แล้ว วันที่ฉันเจอเธอ ก็คือวันที่ 3”

แอริธฟังแล้วก็เข้าใจท่าทางแปลก ๆ ของเอลมีร่าทันที


“คุณไปที่สถานีรถไฟทุกวันเลยเหรอคะ?”

“อือ… ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ฉันคงดูเหมือนคนบ้าเลย”

“ไม่เลยค่ะ” แอริธส่ายหัว

เอลมีร่าบอกว่าถึงถามชินระไปก็ไม่มีประโยชน์ ชินระเคยบอกว่าที่อยู่ของกำลังพลนั้นเป็นความลับ

แอริธทวนถามว่าเคลย์เป็นทหารชินระเหรอ?

เอลมีร่าก็ขอโทษที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก บ้านนี้ก็เกี่ยวพันกับชินระอย่างลึกซึ้ง

แอริธตัวแข็งทื่อทันที

“แต่ไม่ต้องห่วงนะ เคลย์กับฉันไม่มีทางไล่เธอกลับไปหาชินระหรอก แอริธ ถึงชั้นจะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ฉันไม่มีวันลืมสีหน้าสิ้นหวังของแม่เธอ เราจะไม่ทำอะไรที่เป็นการทรยศเธอเด็ดขาด”


“เคลย์อาสาไปเป็นกำลังพลให้ชินระเองเพื่อหลีกเลี่ยงเสียงวิจารณ์จากสังคมว่าทำไมบ้านเกนส์โบโรถึงได้รับอภิสิทธิ์พิเศษจากชินระ กาเบรียลเองคัดค้านนะ แต่เคลย์ตัดสินใจไปแล้ว และยึดมั่นใจทางเลือกของตัวเอง หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่คุยกันอีก ฉันเลยต้องเป็นสื่อกลางในการสื่อสารระหว่างพวกเขา”

“เคลย์กับกาเบรียล ไม่ค่อยถูกกันเหรอคะ?”

“พวกเขาทะเลาะกันบ่อย แต่ทั้งสองเป็นคนที่นิสัยเหมือนกันน่ะ”

แอริธไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็คิดว่าถึงเคลย์จะเป็นทหารชินระ ก็อาจจะเป็นทหารที่ดีก็ได้

“แอริธ เธอมีเรื่องที่อยากจะเล่าให้ชั้นฟังบ้างรึเปล่า? แบบเรื่องที่รู้ไว้ก็ดีกว่าไม่รู้?”


แอริธตัดสินใจที่จะเล่าความลับของเธอให้เอมีร่าฟังทีละเรื่อง ตั้งแต่เรื่องที่ตัวเองเป็นชาวเซทร่า หรือชนเผ่ายุคโบราณ ความเป็นมาต่าง ๆ ของชาวเซทร่าที่ที่แม่ของเธอเคยเล่าให้ฟัง เรื่องที่ชินระอยากรู้ความลับของชนเผ่ายุคโบราณ แล้วก็มีคนอย่างโฮโจที่พร้อมจะฉีดยาหรือเฉือนเนื้อไปเพื่อทดลอง

“หนูกับแม่ถูกนักวิทยาศาสตร์เพี้ยน ๆ จับตัวไปและกักขังไวในตึกชินระ แม่ถูกนำไปทำการทดลองหลายอย่าง เป็นเหตุผลให้แม่ไม่สบาย”

แอริธในร่างเด็กน้อย วิงวอนว่าขอให้เธอได้อยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป เธออยากอยู่ที่นี่ กับสวนของที่นี่ ถึงต้องทานอาหารกระป๋องของชินระต่อไปก็เถอะ ดังนั้น คุณเอลมีร่าคะ… ได้โปรด

เอลมีร่าอ้าปากกว้างด้วยความเหลือเชื่อกับเรื่องราวที่ได้ยิน จากนั้นเธอก็ยื่นสองแขนออกมา ข้ามโต๊ะอาหารตัวเล็ก แล้วโอบกอดแอริธไว้

“แน่นอน เธอไม่ต้องกลับไปแล้วนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรก็ตามที่เธอไม่ชอบ งั้น เรามาทานอาหารกันต่อนะ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็ทานอาหารกันต่อเงียบ ๆ

สักพักเอลมีร่าก็บอกว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาที่บ้านด้วย ปกติแล้วเธอชอบทำอาหาร แต่พออยู่คนเดียวก็ไม่ได้ทำ พรุ่งนี้เป็นโอกาสดีละเพราะจะมีทั้งแขกมา และจะได้ทำอาหารเผื่อแอริธด้วย

แอริธอาสาว่าเธออยากช่วยทำกับข้าวด้วย แต่เอลมีร่าบอกว่ายังเร็วเกินไป ครัวมันอยู่ชั้นหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังไม่อยากให้แอริธลงมา ขอให้แอบอยู่ชั้นสองต่อไปก่อน

เอลมีร่าบอกว่าแขกที่จะมาชื่อเมกุโระ จะมาคุยเรื่องธุรกิจของครอบครัว ไว้พรุ่งนี้เธอจะเล่าให้ฟัง


ซีน 11

กลับมาปัจจุบัน แอริธบอกทิฟาว่าตอนนั้นเธอไม่ได้รู้สึกเหงาหรือโหยหาอะไร พอตกกลางคืน ก็ได้เจอแม่ ต่อให้ไม่ได้เจอกัน ก็ยังรู้สึกว่าเชื่อมโยงถึงกันผ่านดวงดาว แล้วในกระเป๋าที่แม่ยื่นให้ก่อนตาย มีมาเทเรียที่เปล่งแสงสีขาวอ่อน ๆ ออกมา มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร แต่ตอนพกไว้ ก็รู้สึกอุ่นใจดี

แอริธยื่นมือไปจับมัดผมด้านหลังศีรษะของเธอ มาเทเรียลูกนั้นยังคงอยู่กับเธอตลอดเวลา

“แล้วเธอจะได้ส่งต่อมันให้กับใครกันนะ...” ทิฟาพูดเบา ๆ ขึ้นมา

“ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกัน”

อาจมีสักวันที่เธอจะไม่ใช่ “สายเลือดชนเผ่าเซร่าคนสุดท้าย” อีกต่อไป เรื่องแบบนั้นเป็นสิ่งที่แอริธก็ไม่เคยคิดจินตนาการมาก่อนเหมือนกัน จากนั้นทิฟาก็ขอให้แอริธเล่าต่อ


ซีน 12

แอริธที่คิดว่าตัวเองต้องแอบอยู่บนชั้นสองไปเรื่อย ๆ ถูกเรียกลงมานั่งงบนโต๊ะชั้นล่างอย่างไม่คาดคิด

เมกุโระ แขกที่มาในวันนี้ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วขอเขย่ามือกับแอริธ เขาเป็นผู้ใหญ่รูปร่างท้วม แววตาสดใส ดูแก่กว่าเอลมีร่ามากพอสมควร

“เขาคือเมกุโระ เป็นรองหัวหน้า เป็นมือขวาของกาเบรียล เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเคลย์ และเป็นที่ปรึกษาชั้นเซียนของชั้น”

เมกุโระบอกว่าเขาได้ฟังเรื่องของแอริธจากเอลมีร่ามาหมดแล้ว ทำให้แอริธตกใจมาก แล้วหันไปมองเอลมีร่า ราวกับว่าไปบอกเขาได้ยังงัยยยยย

“เมกุโระเขาโอเค ต่อให้ฉันปิดบังเรื่องนี้จากเขา เขาที่เป็นคนรอบรู้และเซนส์ดี ก็จะไปได้ข้อมูลจากที่ไหนมาสักที่แล้วก็รู้ความจริงเอง ชั้นเลยคิดว่างั้นสู้บอกเขาเองตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยดีกว่า”

แอริธไม่โอเค และคิดว่าเอลมีร่าน่าจะเก็บเรื่องของเธอเป็นความลับซะอีก แต่เอลมีร่าก็เตือนว่าในสลัมนี้มีแก็งค์ลักพาตัวเด็กผู้หญิงเพื่อเอาไปขาย ยิ่งแอริธเป็นคนที่แอริธต้องการตัว ก็ย่อมมีพวกคนชั่วหิวเงินที่อยากจะรับซื้อจากแก็งค์ลักพาตัวไป

เมกุโระ เข้ามาประเมินแล้วบอกได้ทันทีว่าแอริธมีอายุ 7 ขวบ เขาเองก็มีลูกสาวอายุเท่ากันชื่อโรน่า (Rona) เขาเลยอยากแนะนำว่าเพื่อความปลอดภัย อยากให้ทั้งสองเล่นเป็นแม่ลูกกันนับจากนี้ แอริธไม่ต้องทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้ว แต่จงเดินไปไหนมาไหนกับเอลมีร่าอย่างสง่าผ่าเผย ไปแนะนำให้คนอื่น ๆ รู้จัก บอกว่าเป็นลูกที่เกิดก่อนแต่งงานกับเคลย์ แล้วเอาไปฝากญาติเลี้ยง แต่ตอนนี้ตกลงกับเคลย์แล้วว่าจะเอาเด็กคนนี้มาอยู่ด้วย

เอลมีร่าเป็นงง เมกุโระเลยอธิบายว่า ก็ถ้าแอริธใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ หากวันหนึ่งโดนลักพาตัวไป มันก็จะไม่มีใครสังเกตไง ในทางกลับกัน ถ้าแนะนำให้ทุกคนรู้ว่านี่เป็นลูกสาวเอลมีร่าเอง หากแอริธหายไป คนแถวนี้ก็ย่อมช่วยกันมอง แล้วก็รู้อะไรบ้าง

เอลมีร่าแย้งว่า งั้นบอกว่าเป็นลูกของญาติไปตั้งแต่แรก? หรือเป็นเด็กที่รับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่ดีกว่าเหรอ?

เมกุโระก็อธิบายว่า สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เธอจะไปรับมาเลี้ยงได้ไง มันไม่เมคเซนส์ แต่ถ้าบอกว่าเป็นลูกบุญธรรมที่รับมาจากญาติ อันนี้โอเค ดูเป็นธรรมชาติ… แล้วจากนี้ไป ก็ให้แอริธเรียกเอลมีร่าว่า “หม่าม๊า” แบบที่เขาเรียกกาเบรียลว่า “ป๊า” ด้วย 

เมกุโระหันไปอธิบายแอริธว่าเขาเองก็เป็นเด็กกำพร้า ที่กาเบรียลรับมาเลี้ยงน่ะ จากนี้ไปแอริธก็ต้องใช้ชีวิตในฐานะลูกสาวของเคลย์และเอลมีร่านะ

ฟังดูเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม ปกติแล้วถ้าแอริธไปขอความช่วยเหลือจากใคร เหมือนอย่างตอนเรียกหาหมอที่สถานีรถไฟ มันก็ไม่มีใครช่วย แต่ถ้าทุกคนคิดว่าแอริธเป็นลูกสาวของเอลมีร่า เกนส์โบโร มันก็เป็นอีกเรื่องนึง

เอลมีร่าบอกเมกุระว่าความคิดดี แต่เรื่องนี้ไม่เพียงสำคัญต่อแอริธ แต่มันสำคัญกับความเป็นอยู่ของตระกูลเกนส์โบโรด้วย ดังนั้น เธอตัดสินใจซื้อไอเดียนี้ทันทีไม่ได้ ขอเวลาไปคิดก่อนนน

แล้วเมกุโระ ยังแนะนำว่าเวลาแอริธออกไปข้างนอก ให้เปลี่ยนชื่อเรียกแอริธด้วย ฝากไปให้คิด

แล้วเมกุโระ ก็ถามอีกว่าแผลบนหน้าของเอลมีร่า เป็นฝีมือของคาร์โลใช่มั้ย?... ซึ่งก็ใช่

เมกุโระบอกว่าคาร์โลนี่มันตัวปัญหาเลย ไม่รู้มาเป็นพวกระดับหัวหน้างานได้ไง

เอลมีร่าบอกว่าหลังจากกาเบรีนลเสียแล้ว คาร์โลคงคิดว่าเคลย์คงยอมรับคาร์โลแน่ แล้วเอลมีร่าก็เป็นตัวแทนของเคลย์ คาร์โลคงคิดว่าถ้าคุกคามผู้หญิงตัวคนเดียวแรง ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็คงร้องและยอมลงนามให้ง่าย ๆ

เมกุโระฟังแล้วทำหน้าเครียด แล้วถามว่า เคลย์จะรับสืบทอดตำแหน่งของกาเบรียลใช่มั้ย?

“ใช่ คราวนี้เขาลางานกลับมาก่อน ก็เพื่อจะมาคุยกับคุณเรื่องนี้” เอลมีร่าตอบ

“ไม่ ไม่ หมอนั่นมันขอลาเพื่อกลับมาเจอหน้าสุดที่รักต่างหาก เรื่องธุรกิจมันแค่ข้ออ้างเท่านั้น”

แล้วเมกุโระก็หัวเราะลั่น

“เรื่องคาร์โลให้ชั้นจัดการเอง ไว้เคลย์กลับมา เราค่อยมาคุยเรื่ององค์กรทั้งหมดกัน”


ซีน 13

กลับมาปัจจุบัน แอริธบอกทิฟาว่าหลังจากเมกุโระไปแล้ว เอลมีร่าก็อธิบายธุรกิจของตระกูลเกนส์โบโรให้ฟัง 

กาเบรียลเป็นผู้จัดการ ดูแลคนงานทั้งหมดในไซต์ก่อสร้าง ทุกคนเรียกเขาว่า “The Recruiter” (หัวหน้าผู้รับเหมา ซึ่งไปรวบรวมคนงานมาก่อสร้างนั่นแหละ)

กาเบรียลทำงานนี้มาตั้งแต่สมัยก่อสร้างเมืองมิดการ์ ที่จริงก็ยังมีคนอื่นที่ทำงานเหมือนกาเบรียล แต่พวกนั้นย้ายขึ้นไปอาศัยบนเพลทกันหมดแล้ว มีเพียงทีมของกาเบรียลกับลูกน้องที่ยังคงอาศัยอยู่ในสลัม เพราะสลัมค้ำจุนเพลทไว้ แล้วก็ยังมีสิ่งปลูกสร้างมากมายในสลัม เมื่อถึงเวลาที่ต้องซ่อมแซมหรือก่อสร้างเพิ่มเติม ซึ่งต้องใช้คนจำนวนมาก ชินระก็จะติดต่อตระกูลเกนส์โบโรมา

แล้วแอริธก็ยกนิ้ววาดรูปสามเหลี่ยมต่อหน้าทิฟา แล้วชี้ไปที่จุดยอดมุม

กาเบรียลเป็นหัวหน้าใหญ่ลำดับที่ 1, เคลย์กับเมกุโระ เป็นรองหัวหน้า หรือลำดับที่ 2, ส่วนพวกหัวหน้าลำดับที่ 3 นั้นประกอบไปด้วย 6 คน แต่ละคนก็มีลูกน้องของตนเอง เจ้านักเลงคาร์โลนั้น ก็เป็นเหมือนน้องร่วมสาบานของเคลย์


ซีน 14

เอลมีร่าต่างจากอิฟาลน่า ตรงที่เธออธิบายสถานการณ์ให้แอริธฟังด้วยท่าทางจริงจัง โดยเฉพาะเรื่องที่ว่างานของครอบครัวมาจากชินระ สามีเธอเองก็เป็นกองกำลังของชินระ เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้ว แอริธยังยอมรับที่จะอยู่ที่นี่รึเปล่า? 

นั่นทำให้แอริธต้องคิดและตัดสินใจอย่างรอบคอบ

เอลมีร่าเสริมว่า ถึงแม้ชินระจะเป็นลูกค้า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะเทิดทูนพวกเขา เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง

แอริธเองก็ไม่สบายใจที่บ้านนี้มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับชินระ แต่ถ้าเธอไม่ยอมรับที่จะอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง? ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากทำอะไร

แอริธมองมายังเอลมีร่า ก็เห็นว่าเอลมีร่ามีผิวหนังและเส้นผมที่แห้งกว่าแม่ของเธอ เอลมีร่ามีท่าทางเหนื่อย ทั้งยังมีพลาสเตอร์ปิดเผลแปะบนใบหน้าอยู่ โดยแผลก็น่าจะมาจากการถูกคาร์โลทำร้ายมา เอลมีร่ามักจะไปที่สถานีเพื่อรอเคลย์กลับมา ถึงได้มาพบเข้ากับแอริธ ถึงแม้เอลมีร่าจะพบเจอความยากลำบาก แต่เธอก็ยังคำนึงถึงความรู้สึกของแอริธ

เมื่อแอริธคิดได้เช่นนั้น ก็ถามกลับไปว่าหากเธออยู่ที่นี่ จะไม่ทำให้เอลมีร่าลำบากเหรอ?

“ถามอะไรตอนนี้? มันแน่อยู่แล้ว”