Onimusha 5 Final Boss Experience สุดสะเด่า

เดี๋ยวนี้เล่นเกมน้อย ปีนึงเล่นไปอย่างอืดอาด นี่ยังไมจบ carnage mode ของ Onimusha 5 เลย ถ้าจบแล้วจะกลับอิวาลิซต่อ

แต่ดีใจมากที่ได้เจอโยชิซึเนะ และนี่เป็นหนึ่งใน Final Boss Experience ที่ดีที่สุดในชีวิตเลย

คือเทียบกับกีเดียนในไบโอฯ 9 ที่มี 2 ร่างแบบง้องแง้ง เทคเดียวผ่านได้แล้ว

อาแปะที่เล่นผมไป 1 ชั่วโมงเต็ม ๆ ส่วนคนอื่นก็โดนไปไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน บางคนติด 3 ชั่วโมง บางคนติดไป 3 วัน บางคน... เอิ่ม มันต้องมีคนเล่นไม่ผ่านบ้างล่ะวะ

แต่ไอ้ที่ติดเนี่ย ไม่ใช่ไม่สนุกนะ แต่คือสนุกโคตร ๆ

แม้ระหว่างทาง ประสบการณ์ของ Onimusha 5 มันจะเอื่อย ๆ เควสต์มันก็รูปแบบซ้ำ ๆ ไปหาคน ดูปริศนา ฆ่าปิศาจ หาสมบัติจากแผนที่ ยิงผีลอยได้

แต่บอสทุกตัว ตั้งแต่ต้นจนจบเกม สนุกจริง

เนื้อเรื่องตอนแรกก็นึกว่าจะไม่มีอะไรมาก แต่มันเอาเว้ย! ถึงจะไม่ซับซ้อน แต่มันมีของ!! มีอะไรให้คิด และนำเสนอผ่านสัญญะเยอะ

ผมชอบหมดเลยทั้ง

โดเกียวผู้มาจากดวงจันทร์ เผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่มนุษย์ เก็นมะ โอนิ... เป็นอะไรก็ไม่รู้ แล้วเผ่านางถ่ายทอดเทคโนโลยีให้โอนิ

โยชิซึเนะ ขุนพล ซามูไร ผู้ใช้ดาบยาว ที่เป็นหนึ่งในแผ่นดิน เป็นตำนาน เป็นอาแปะที่น่าเกรงขาม มนุษย์ที่วางแผนจะอัปเกรดตัวเองเป็นสุดยอดสิ่งมีชีวิต รวมพลังวิญญาณเก็นมะ-มนุษย์-โอนิ เข้าด้วยกัน และมันก็ทำสำเร็จ มันคือแนว ๆ เดียวกับเซฟิรอธที่จะ take over lifestream นี่หว่า แต่บทบู๊กับอาแปะ เดือดมาก สนุกมาก จนอยากให้บทสู้ไฟนอลบอสของเกมอื่น ๆ ที่ต้องดวลตัวต่อตัวกัน (ถัดไปของก็คือ Revelation ที่ดวลกับเซฟิรอธชีเปลือย) เอาให้ได้ครึ่งของการดวลกับอาแปะบ้าง

เนื้อเรื่องก็ เอาแก่นทางพุทธ หลักเดียวเลยมาขยี้ อิไซไคคุ “สรรพสิ่งล้วนเป็นทุกข์” แล้วให้แต่ละคน adapt ต่อเป็นสไตล์ของตัวเอง มันคือการนำเสนอว่า แม้ในหลักธรรมเดียวกัน แต่ละคนก็สามารถรับเอาไปประยุกต์จำและใช้ได้ในแบบของตัวเอง

เกมเริ่มต้นด้วยวิถีซามูไรเบียว จะสู้ตัวคนเดียว แล้วแม่งก็จบด้วยพลังมิตรภาพ "เหล่ายักษาผู้ล่วงลับเอย เราจะโค่นโนชิซึเนะไปด้วยกัน" อันนี้ง่ายจนผิดคาดไปหน่อย

สุดท้าย โลกไม่มีวันสงบสุข ตราบใดที่มีโลก ก็มีความขัดแย้ง ชั่วร้าย สงครามปัญหา อยู่ร่ำไป แต่ Onimusha 5 สอนเราว่าเราอาจเปลี่ยนแปลงโลกไม่ได้ แต่เราจะเปลี่ยนแปลงตัวเองยังไง ให้มีชีวิตอยู่ด้วยทัศนคติที่ดีขึ้นได้

เกมเริ่มต้นด้วยมุซาชิอยากถอดปลอกแขนที่แม่งหยั่งรากลงร่างกายตัวเอง แต่จบลงด้วยการที่มุซาชิใส่มันกลับเข้าไป แล้วให้คนไปตีความเองว่า มุซาชิทำแบบนั้นทำไม... ไม่มีเฉลย

 แล้วตอนที่ผมทาสีกำแพงห้องอยู่ แล้วปะชะวิ้งเหตุผลของตัวเองได้ว่า... อ่อ มันก็ทำแบบที่ทาคามุระแสดงให้มันดูนั่นแหละ ทาคามุระไม่ได้ใส่ปลอกแขนไว้เพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ได้ใส่ไว้เพื่อให้ตัวเองเก่ง ทาคามุระไม่เคยยึดติดกับปลอกแขนบ้า ๆ และพลัง...

เด็กน่ะ เอาความฝันของตัวเองเป็นศูนย์กลาง และคิดว่าตัวเองจะโบยบินไปได้ไกลแค่ไหน แต่ผู้ใหญ่น่ะ คำนึงว่าจะรับผิดชอบและผลักดัน spiritual successor ของตัวเองไปได้ไกลขนาดไหน... โดยไม่เอาความฝันตัวเองเป็นที่ตั้งแล้ว และไม่สนว่ามันต้องแลกกับอะไร... ทาคามุระถึงถอดปลอกแขนใส่ให้โอคุนิได้ทันทีเมื่อถึงเวลาที่จำเป็น เพื่อให้ second chance โอคุนิ ได้มีชีวิตต่อไป

มุซาชิเอง ถึงได้ใส่ปลอกแขนกลับเข้าไป เพื่อที่วันหนึ่งจะได้ใช้มันเพื่อช่วยเหลือคนที่จำเป็น และส่งมอบมันต่อไปให้แก่คนที่คู่ควร

จบแบบฮิคารุเซียนโกะ ในที่สุดมนุษย์ก็เข้าใจว่า เราต่างมีหน้าที่เป็นบันไดขั้นหนึ่ง เพื่อเชื่อมต่ออดีตอันไกลโพ้น กับอนาคตที่จะทอดยาวต่อไป...

เรียบง่าย สวยงาม คลาสสิก อาจไม่ใช่เกมที่ดีที่สุด แต่ผมว่าทุกคนที่ได้ชกกับอาแปะ จะไม่มีวันลืม Final Boss Experience นี้ได้เลย