ยามซากุระร่วงโรย ด้วยความเร็ว 5 Centimetres per Second
ภาพสวย ดนตรีเพราะดี
เล่าสลับ วัยทำงาน ม.ต้น ม.ปลาย ไปมา ก็มีชั้นเชิงดีนะ
นางเอกนิ่ง ๆ น่ารักดี พวก INFP พูดน้อย มีโลกในใจเป็นล้านคำอีกแล้ว
เป็นรุ่นพิมพ์นิยมของเจแปนนีสชนสินะเอ่อ จะว่าไป พวกพระเอกหนังญี่ปุ่นก็ Introvert จ๋ากันทุกคนเลยด้วย...
ดูไป 80% โค๊กซีโรแก้วใหญ่ แม่งเริ่มออกฤทธ์
ช่วงโค้งสุดท้าย ผมเลยดูแบบจิกเบาะ ฝ่าเท้างอไม่ติดพื้น
จะออกไปฉี่ก็กลัวพลาด มันช็อตสำคัญหมดได้แต่บอกตัวเองให้อดทนยินยอมรับความเจ็บปวดดดดดด
แต่ก็ดูแบบแรมสมองเหลือ 20%
อีก 80% คือไปรวบรวมปราณกลั้นฉี่
เลยไม่ดิ่งอะไรกับโค้งสุดท้ายทั้งนั้น.... มีแต่กลั้นไอ้ที่มันจะกระฉอกออกมาจากร่างกาย
หนังคลี่คลาย ให้เข้าใจความคิดของกันและกันมากขึ้น
สุดท้ายก็ต้องแยกจากกันไปดั่งต้นฉบับ ตามวิถีของโลกซึ่งสร้างมาให้เราต้องแยกจากกัน
แต่ได้โปรดอย่าลืมว่าครั้งหนึ่งใต้ผืนฟ้าและแสงตะวันนี้
กาลครั้งหนึ่ง เราได้เคยโคจรมาพบกัน...
Post a Comment