สรุปเนื้อเรื่อง Captain Tsubasa Dream Team: Next Dream Part 20

• ณ เอมิเรตส์สเตเดียม

บอ.บู๋

"ยินดีต้อนรับท่านผู้ชมเข้าสู่ศึกฟุตบอลยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก!"

"รอบ 16 ทีมสุดท้ายประจำฤดูกาลนี้ครับ!"

"และเกมที่ทุกท่านกำลังรับชมกันอยู่..."

"เป็นการฟาดแข้งกันระหว่าง!"

"ไอ้ม้าลาย!"

"ยูเวนตุส ยอดทีมจากอิตาลี!"

"กับพลพรรคปืนใหญ่!"

"อาร์เซหน๋อลลลลลลลล”

“จากอังกฤษ!"

"หลังจากเกมแรก… สองทีมกินกันไม่ลง!"

"เสมอกันมาแบบไร้สกอร์ 0 ประตูต่อ 0!"

"เพราะฉะนั้นคืนนี้..."

"ไม่มีอะไรต้องกั๊กกันแล้วครับ!"

"เกมที่สองที่เอมิเรตส์ สเตเดียม!"

"จะเป็นเกมชี้เป็นชี้ตาย!"

"ใครจะได้ตั๋วผ่านเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย!"

"อีกไม่นาน… เราจะได้รู้กันครับ!"

มัตสึยามะ

“ถึงเวลาแล้วสินะ”

“เราชนะนาโปลีในรอบแบ่งกลุ่ม และผ่านเข้ารอบน็อคเอาท์มาได้สำเร็จ”

“พอเข้ารอบน็อคเอาท์แมตช์แรก”

“เราก็บดบี้ได้สูสีกับยูเวนตุส”

“หลังจากเก็บข้าวของมาฝึกปรือถึงยุโรป”

“กูก็เติบโตขึ้นเยอะ”

“รู้สึกได้ชัดเจน ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ”

“เข้ามาเลย เฮียวงะ!!”

“ทีมที่จะชนะคือพวกเรา อาร์เซนอลลลล!!”

เฮียวงะ

“แมตช์แรกเจ๊าจืดกันมาอย่างกร่อย”

“กูแทบไม่มีโอกาสยิงจะแจ้ง”

“พอกองหน้าโดนตัดออกจากเกม มันก็เหมือนแพ้ไปแล้ว”

“แต่คราวนี้ มันไม่หมูเหมือนเดิมแน่”

“มัตสึยามะ…”

“กูจะฝ่ามึงไปยิงประตู”

“นั่นแหละคือหน้าที่ของกู ในฐานะสไตรเกอร์!!”

บัคคัส (ตัวละครออริจินอล ทำหน้าที่ร่างทรงบุฟฟอน ใส่เบอร์ 99 แทนบุฟฟอนที่ใส่ 77)

“ทำหน้าทำตาอย่างกับสัตว์ร้ายจ้องล่าเหยื่อเลยนะ เฮียวงะ”

เฮียวงะ

“เออออ ใช่แล้วล่ะ”

“วันนี้แหละกูจะทะลวงประตูอาร์เซนอลให้ได้

“เชื่อแข้งกูได้เลย”

บัคคัส

“นี่เป็นนัดสำคัญของคู่แข่งพวกเราเหมือนกัน”

“พวกมันจะโหมหนักกันกว่านัดแรกแน่”

“คางเหลืองกันแน่นอน”

“เหล่ากูนเนอร์ส ก็มากันเต็มความจุสนาม”

“เกมเยือนมันก็เป็นแบบนี้แหละนะ…”

“แต่เวลาแบบนี้นี่แหละ”

“ที่เราต้องสนุกกับฟุตบอล ให้มากกว่าเดิม

• แล้วผู้ตัดสินก็เป่านกหวีดเริ่มการแข่งขัน

• ฝั่งยูเว่เขี่ยบอล “พี่กุ้ง” ฟิลิปโป อินซากี โผล่หน้ามามีบทแล้วววว เปิดฉากด้วยการลากบอลไปนิดนึง แล้วก็จ่ายต่อให้ ดาวิด เทรเซเกต์!!

• เทรเซเกต์ไปไม่ได้ แปะกลับไปถึงกองหลัง เจนติเล ที่เติมขึ้นมา

• เจนติเล เปิดบอลไปแดนหน้า โยนไปเข้าเท้าเฮียวงะอย่างแม่นยำ

• เฮียวงะลากบอลไป ในขณะที่สายตาจับจ้องที่ประตูของอาร์เซนอล

• มัตสึยามะ ก็แทรกเข้ามาจากด้านข้าง สไลด์ตัดบอลทีเผลอไปอย่างง่ายดาย

มัตสึยามะ

“อย่าคิดว่ากูจะปล่อยให้มึงยิงได้ง่าย ๆ เฮียวงะ!”

เฮียวงะ

“รู้ทางบอลกูดีสินะ มัตสึยามะ”

“และรู้ว่าจะรับมือยังไง…”

“แต่เกมมันพึ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น!”

• หลังจากนั้นเฮียวงะก็ค่อย ๆ รู้ตัวว่า มัตสึยามะโดนส่งมาตามสิง ประกบติดเฮียวงะโดยเฉพาะ

เฮียวงะ

“มาร์คกูไม่ปล่อยเลยว้อยยย!”

“ถ้ามันสึยามะ คอยประกบอยู่แบบนี้”

“ก็จะไม่มีโอกาสยิงดี ๆ สักที!”

• ฝั่งอาร์เซนอลได้บุกบ้าง เคลลี อีเกิลส์ ส่งต่อให้ร็อบบี้ ฮอคส์

• ร็อบบี้ลองยิงเต็มกำลัง

• เจนติเลของยูเวนตุส เข้ามาเคลียร์บอลออกได้

• บอลไหลมาเข้าทางอลัน บานส์, อลันเปิดบอลโด่งไปให้โอบาเมยอง

บอ.บู๋

"อาร์เซนอลขึ้นมาแล้ว!"

"โอบาเมยอง!"

"ได้เปรียบตรงรูปร่างครับ!"

"สูงยาวเข่าดี!"

"ส่วนสูงตั้ง 187 เซนติเมตร!"

"วิ่งเข้าไปหาบอล!"

"เทกตัววววววววว!"

"โขกกกกกกกกกกกกก!!!"

• แต่บัคคัส ประตูของยูเวนตุส อ่านทาง กระโดดไป คว้ารับไว้ได้เต็มสองมือ

บอ.บู๋

"มะ..."

"ไม่เข้าได้ยังไงครับเนี่ยยยยยยยยยย!"

"บัคคัส! เซฟเอาไว้ได้ครับ!"

"โอ้โห! ลูกนี้โอบาเมยองทำทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะครับ!"

"หาตำแหน่งดี! ขึ้นสูง!"

"แล้วก็กดหัวโขกได้เต็ม ๆ!"

"แต่ต้องชมบัคคัสจริง ๆ!"

"อ่านทางได้ขาด! พุ่งออกไปโฉบ!"

"คว้าบอลติดสองมือแบบไม่มีหลุด!"

"เซฟได้อย่างยอดเยี่ยมครับ!"

"แล้วไม่รอช้าครับ!"

"บัคคัส! "นายประตูที่ย้ายมาจากเมเจอร์ลีก ซ็อคเกอร์ ของสหรัฐอเมริกา!"

"เปิดยาวขึ้นหน้าไปทันที!"

"อินซากี! ไอ้กุ้งตามไปเก็บบอลได้แล้วครับ!"

"ขณะเดียวกัน..."

"เฮียวงะ!"

"วิ่งทะยานขึ้นไปรออยู่บริเวณหน้าเขตโทษแล้ว!"

"ยูเวนตุสเปลี่ยนจากรับเป็นรุกเร็วเหลือเกินครับ!"

อลัน บานส์

“ต้องหยุดพวกมันให้ได้!!”

บอ.บู๋

"อลันมาแล้วครับ!"

"วิ่งเข้าหา!"

"เตรียมพุ่งเสียบไอ้กุ้ง!"

"แต่อินซากีรู้ทัน!"

"จ่ายออกไปก่อนนนนนนน!"

"เฮียวงะ! ได้บอลแล้วครับ!"

"แต่ดูทางด้านข้าง!"

"มัตสึยามะ! ยังตามมาประกบติดเป็นเงาตามตัวเหมือนเดิม!"

"ไม่ยอมปล่อยเฮียวงะไปง่าย ๆ ครับ!"

เฮียวงะ

“หลีกไปใหพ้นนนน!”

“มัตสึยาม่าาาาาาา!!!”

มัตสึยามะ

“ไม่ว่ามึงจะพยายามสักกี่หน”

“กูก็จะไม่ยอมปล่อยให้มีงมีโอกาสยิงหรอก!!”

บอ.บู๋

"เฮียวงะเอาแล้วครับ!"

"ใช้พละกำลัง! เบียดเข้าไปไหล่ชนไหล่!"

"พยายามกระแทกเปิดทาง!"

"แต่มัตสึยามะไม่ยอมครับ!"

"เบียดกลับ! บังทางเอาไว้!"

"กัดไม่ปล่อย!"

"โอ้โห! คู่นี้ใส่กันไม่มีถอยเลยครับ!"

"พลังปะทะกับพลังปะทะ!"

"เฮียวงะก็จะไป!"

"มัตสึยามะก็ไม่ให้ไป!"

"เป็นการดวลกันแบบตัวต่อตัวที่ดุเดือดจริง ๆ!"

• แล้วผู้ตัดสินก็เป่านกหวีดจบครึ่งแรก ทั้งสองทีมยังสกอร์เสมอที่ 0-0

เฮียวงะ

“โธ่เว้ย!” 

“อีกนิดเดียวแท้ ๆ”

มัตสึยามะ

“แฮ่ก……”

“....แฮ่ก…”

“สมกับเป็นเฮียวงะจริง ๆ ประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว”

อดัม สตรอง

“ไม่ว่าจะสกัดมันได้สักกี่ครั้ง มันก็ไม่ท้อเลยเว้ย”

“นายพูดถูก หมอนั่นเป็นคู่แข่งที่น่าเกรงขาม”

เจนติเล

“มัตสึยามะจะเป็นกุญแจสำคัญในเกมรับของปืนโต”

“เป็นผู้เล่นที่แข็งแกร่งจริง ๆ”

เฮียวงะ

“อื้อ หมอนั่นทำลายโอกาสทำประตูทั้งหมดของพวกเรา”

“มันไม่หมู อย่างที่รู้ ๆ กันอยู่”

“นอกจากนี้ หมอนั่นน่ะ…”

เฮียวงะ

“คือคู่ปรับของกู”

มัตสึยามะ (พูดพร้อมกับเฮียวงะ)

“คือคู่ปรับของชั้นยังไงล่ะ!”

• ครึ่งหลัง เริ่มเขี่ยบอลมา อลัน บานส์ จ่ายให้มัตสึยามะ

• ทัพปืนโตพร้อมใจกันบุกขึ้นมา มัตสึยามะส่งต่อให้โอบาเมยอง

• เจนติเล กองหลังยูเวนตุสเข้ามาขวางโอบาเมยองไว้ โอบาเลือกแปะกลับหลังให้มัตสึยามะ

• มัตสึยามะ ส่งต่อให้เคลลี่ อีเกิลส์ แล้วไหลบอลต่อไปยังร็อบบี้ ฮอคส์อย่างรวดเร็ว

• ร็อบบี้ วิ่งมายิง “บัสเตอร์ฮอคส์ช็อตโตะะะะะ”

บอ.บู๋

“เข้าไปแล้วครับบบบบบบบบบบ!!”

“พลพรรคปืนโตอาร์เซนอล ต่อบอลกันอย่างรวดเร็ว”

“บอลถูกถ่ายมาถึงร็อบบี้ที่ควบทะยานขึ้นมา”

“ตะบันเต็มข้อ”

“บอลพุ่งเสียบตะข่ายเข้าไปอย่างเด็ดขาด”

“ทำให้เจ้าบ้านอาร์เซหน๋อลลลล”

“ขึ้นนำไอ้ม้าลาย ยูเวนตุสไปแล้ว 1 ประตูต่อ 0 ครับ”

เจนติเล

“มัตสึยามะ เขยิบมาเป็นมิดฟิลด์ตัวรุกคู่กับเคลลีงั้นรึ?”

“ร้ายกาจจริง ๆ อาร์เซนอล”

เฮียวงะ กัดฟัน

“มัตสึยามะมันไม่ได้เล่นเป็นแต่เกมรับ”

“Playmaker มันก็เล่นได้”

บัคคัส

“นายอุตส่าห์เตือนแล้วแท้ ๆ”

“แต่ไม่คิดว่าพวกมันจะทำได้ขนาดนี้…”

• ย้อนอดีตกลับไป 1 วันก่อน ที่สนามซ้อมของยูเวนตุส เจนติเล บัคคัส และเฮียวงะยืนคุยกัน

• เฮียวงะบอกว่าเขารู้จักมัตสึยามะมาตั้งแต่ตอนไปแข่งทัวร์นาเมนต์ชิงแชมป์ประเทศตอน ป.6 เลยรู้จักหมอนั่นดีกว่าทุก ๆ คน

• บัคคัสบอกว่า นั่นก็แปลว่าหมอนั่นก็รู้ทางบอลนายดีเช่นกันน่ะสิ!?

• เฮียวงะบอกใช่ และหมอนั่นก็เป็นคู่แข่งที่กูไม่อยากแพ้ ไม่ใช่แค่เพื่อทีม แต่เพื่อตัวเองด้วย กูทำได้ทุกอย่างเพื่อชัยชนะ

• กลับมาปัจจุบัน ฝั่งยูเวนตุสที่โดนนำ 1-0 เริ่มเขี่ยบอลกันใหม่

• เฮียวงะเลี้ยงบอลไป เจอมัตสึยามะเข้ามาขวาง

มัตสึยามะ

“ความมุ่งมั่นของนาย มันน่าชื่นชมมาก”

“แต่ถ้าคิดจะเลี้ยงบุกฝ่ากูไปดื้อ ๆ ได้”

“ก็คงจะไร้เดียงสาเกินไป”

“กูจะหยุดมึงเอง เฮียวงะ!!”

• แต่เฮียวงะตะโกน โยชชชช แล้วส่งต่อให้เทรเซเกต์ เฉยเลย

บอ.บู๋

“จ่ายครับ!”
“จังหวะนี้ครับ เฮียวงะเลือกไหลบอลต่อให้เทรเซเกต์หน้าตาเฉย!”

“ไม่มีใครคาดคิดเลยครับ”

“เฮียวงะดึงแนวรับของอาร์เซนอลเข้าหาตัวเองไป”

“แล้วพื้นที่ก็เปิด!”

“เทรเซเกต์! โล่งแล้วครับบบบบบบ!”

• เทรเซเกต์เลี้ยงบอลต่อ เจออดัม สตรอง พยายามเข้ามาสไลด์แทคเกิล

• แต่เทรเซเกต์กระโดดหลบการสไลด์ได้ แล้วไม่รอ…. ยิงทันที!!

บอ.บู๋

“เรียบร้อยยยยยยยยยยย!!”

“ดาวิด เตรเทเกต์”

“จบสกอร์อย่างเฉียบคบ

“เทรเซ…………….”

“โกลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล”

“ไอ้ม้าลายกลับมาแล้ววว!”

“ยูเวนตุสตีเสมออาร์เซนอลได้สำเร็จ ไล่มาเป็น 1-1!!”

มัตสึยามะ

“สมกับเป็นทีมที่ผ่านรอบแบ่งกลุ่มมาแล้วสินะ”

“พวกเบียงโคเนรี ล้วนสามารถทำประตูกันได้ทุกคน”

“พวกนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแค่เฮียวงะคนเดียว”

“แล้วในสถานการณ์แบบนี้”

“เฮียวงะมันก็ไม่ฝืนบุกเข้ามา”

“มันตัดสินใจ เล่นเพื่อชัยชนะของทีมแทนแล้ว”

“จึงร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมอย่างเต็มที่”

“ชัดเลยว่า วันนี้หมอนั่นอยากชนะยิ่งกว่าทุก ๆ วัน”

“แต่กูเองก็เหมือนกัน ไม่ยอมแพ้หรอกโว้ยยยย!”

“เราต่างเป็นคู่ปรับของกันและกัน”

“กูไม่ยอมแพ้หรอกโว้ยย!!”

“เข้ามาสิวะ!! เฮียวงะ!!”

• กลับมาเล่นกันต่อ คราวนี้ฝั่งอาร์เซนอล พยายามบุกขึ้นมา

• มัตสึยามะพยายามเลี้ยงบอลขึ้นมา เจอเจนติเลเบียด แต่ยังสามารถเบียดสู้่แรง จนสลัดเจนติเลออกมาได้

• แล้วมัตสึยามะ ก็ส่งอีเกิลพาส จ่ายบอลเร็วยาวเลียดพื้น แทงทะลุไปยังด้านหน้า

เคลลี

“พร้อมกัน ร็อบบี้!!”

ร็อบบี้

“ได้ เอาเลยยย!!”

• แล้วร็อบบี้กับเคลลี มันก็เข้ามายิงทวินช็อตพร้อมกันนนนนน พวกมึงจะอยากยิงทวินช็อต ก็ยิงได้ทันทีแบบท่าลดราคาล้างสต็อค แบบนี้ไม่ด้ายยยยยยยยยยยยย

• บอลพุ่งเข้าประตูยูเวนตุส ทำให้เจ้าบ้านอาร์เซนอลขึ้นนำอาคันตุกะอีกครั้ง 2-1

• เคลลี กับร็อบบี้ ก็เข้ามาชมมัตสึยามะที่จ่ายสวย

• อดัมบอกว่าเท่านี้ยูเวนตุสก็จอดแล้ว ที่เหลือเราแค่ตั้งรับจนหมดเวลาไว้ให้ได้

มัตสึยามะ

“ไม่ได้ เกมยังไม่จบแค่นี้หรอก”

“เฮียวงะคนนั้น ไม่มีทางยอมให้จบแบบนี้เด็ดขาด”

“ดู ดู ดู ดูสายตามันสิ…”

“ยังคงเหมือนวันวานเมื่อเรายังเป็นเด็กไม่มีผิด”

“นั่นคือสายตาของผู้ชายที่มุ่งมั่นที่จะเอาชนะ”

“และไม่ย่อท้อต่อความยากลำบากใด ๆ”

“เราจะประมาทไม่ได้จนกว่าเกมจะจบ”

“กูจะหยุดเฮียวงะให้จงได้”

เฮียวงะ

“ยังพอมีเวลา”

“ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร”

“กูจะไม่ล้มเลิกที่จะเอาชนะ จนกว่าจะหมดเวลา”

“มัตสึยามะ!!”

“กูจะแสดงการเป็นสไตรเกอร์ให้มึงเห็น!!”

• ย้อนอดีตอีกครั้ง กลับไปช่วงเย็นเมื่อวาน หลังเสร็จสิ้นการฝึกซ้อม โทรศัพท์ของเฮียวงะก็ดังขึ้น คนที่โทรมานั้นคือ อาคามิเนะ มาคิ ซึ่งพักอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่ง ทั้งสองก็เริ่มถามไถ่ถึงช่วงที่ผ่านมา

เฮียวงะ

“สบายดีก็ดีแล้ว”

“ดีจังที่ได้คุยกับเธอก่อนเกมนัดสำคัญ…”

“เพราะงั้นก็…. เลย….”

“ขอบใจนะ”

อาคามิเนะ

“ฮี่ ๆ”

“พรุ่งนี้เป็นวันที่ต้องเตะกับอาร์เซนอลสินะ”

เฮียวงะ

“อ่า… เกมในบ้านเจ๊ากันมาน่ะ”

“คราวนี้แหละ ต้องสะสางกับเจ้ามัตสึยามะให้รู้เรื่อง!”

“หมอนั่นน่ะ”

“ยังเป็นคนบ้าการแข่งขัน แข็งแกร่ง และดื้อรั้น”

“เหมือนกับตอนที่เจอกันวันแรก ไม่มีเปลี่ยน”

“เพราะงั้น เราเลยได้ไฝว้กันเรื่อยมา”

“แต่พอมองย้อนกลับไป…”

“มันก็เป็นความทรงจำที่ดีนะ”

อาคามิเนะ

“ฟังดูเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากเลยนะเนี่ย”

เฮียวงะ

“ฮ่า ๆ หยุดเลยนะ…!!”

“แต่มันก็เป็นเพื่อนในทีมชาติญี่ปุ่นที่พึ่งพาได้”

“หมอนั่นช่วยชั้นไว้เยอะเลยทีเดียว”

“แต่ขณะเดียวกัน”

“หมอนั่นก็เป็นคู่ปรับคนหนึ่งในยุโรป ที่ชั้นจะต้องเอาชนะให้ได้”

อาคามิเนะ

“คู่ปรับเหรอ เอ๋~?”

“งั้นเกมพรุ่งนี้ ก็จะแพ้ไม่ได้เลยสินะ”

“ฉันจะคอยเอาใจช่วยนะ”

“ชนะมาให้ได้ล่ะ!”

เฮียวงะ

“อื้อ!”

“ชั้นจะโค่นมัตสึยามะ แล้วเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายให้ได้!”

• เฮียวงะยังคงเลี้ยงบอลมา แล้วคำรามอย่างดุดร้ายบอกให้มัตสึยามะ หลีกไป!!

มัตสึยามะ

“ฝันไปเถอะ!”

“เข้ามาสิวะ เฮียวงะ!!”

• เฮียวงะพุ่งเข้าไปชนกระแทกมัตสึยามะอย่างแรง แต่ไม่ได้ผล!! ไม่กระเทือน!! จนเฮียวงะตกใจว่าทั้งที่ร่างกายเขาแข็งแกร่งขึ้นมากนับตั้งแต่ย้ายมาเล่นในยุโรป แต่มัตสึยามะกับต้านเอาไว้ได้

• มัตสึยามะก็คิดว่าใกล้หมดเวลาแล้ว ถ้ายื้อไว้ได้อีกนิดก็จบ

• แล้วมัตสึยามะ ก็แย่งบอลจากเฮียวงะไปได้สำเร็จ แล้วก็เลี้ยงบอลสปีดหนีไป

เฮียวงะ

“เธอคงจะดูเกมนี้อยู่จากที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ”

“กูจะทำตัวน่าขายหน้าไม่ด้ายยยยยย!!”

“เอาบอลคืนมาสิวะ!!!”

• เฮียวงะไล่ตามมัตสึยามะไป

มัตสึยามะ

“ทำไมเฮียวงะถึงยังพลังล้นเหลือจนถึงตอนนี้กันนะ!?”

“ถึงอย่างงั้น กูก็ไม่ยอมเสียบอลหรอกโว้ย!!”

“แล้วดูแววตามันตอนนี้สิ…”

“นี่มันแววตาแบบเดียวกับที่มันตอน ป.6 มองซึบาสะชัด ๆ”

“แววตาที่มันเคยใช้มองซึบาซะเท่านั้น”

“ตอนนี้แม่งจับจ้องมาที่กูแล้วววว”

“พอคิดดูแล้ว ตอนนั้นมึงตบกูคว่ำด้วยนี่หว่า”

“กูยังไม่เคยลืม”

“นับจากนั้นมา เราได้ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล”

“ในการแข่งขันอันดุเดือด ในฐานะเพื่อนร่วมทีมกันมากมาย”

“เราถึงกับรวมพลังยิงลูกประสานกัน ในแมตช์ที่เจอกับสเปน”

“กูรับรู้ถึงพรสวรรค์ของมึงยิ่งกว่าใคร ๆ”

“เพราะฉะนั้น วันนี้กูถึงจะแพ้มึงไม่ได้!!”

เฮียวงะ

“ยังไม่จบหรอกโว้ย!!”

“แรงขับดันของมึงมันเป็นแค่เรื่องขี้ประติ๋วของกู!!”

“กูไม่ยอมแพ้ตรงนี้หรอก!”

“มัตสึยามะ ตอนที่มึงต่อยกูในแคมป์เก็บตัวเยาวชนทีมญี่ปุ่น”

“มันสร้างแรงผลักดันให้กู”

“ถ้าวันนั้นมึงไม่ต่อย”

“กูก็คงไม่ได้เป็นกูในทุกวันนี้”

“กูอาจยังไม่มีโอกาสได้มาเล่นในเวทีระดับโลก หรือรายการใหญ่แบบนี้”

“ตอนที่ซึบาสะและกูไม่ได้ลงเล่นในนามทีมญี่ปุ่น”

“มึงในฐานะกัปตันทีม ก็พาทีมผ่านเข้ารอบไปได้เสมอ”

“มึงพยายามอย่างหนักเพื่อทุกคนในทีมญี่ปุ่นมาโดยตลอด”

“แล้วตอนนี้ มึงก็เป็นศูนย์กลางของอาร์เซนอล”

“กูโคตรภูมิใจ ที่เราสองคนออกจากญี่ปุ่น”

“แล้วกลายเป็นนักฟุตบอลที่ได้เล่นในเวทีระดับโลก”

“แต่ ถึงอย่างงั้น!!”

“ชัยชนะ ต้องเป็นของกูวววววว!!!”

• สิ่งที่ผมเห็นคือ เน็นเสือโคร่งที่วิ่งอยู่ข้างตัวเฮียวงะ มันกลับเข้าไปรวมอยู่ในร่าง

• เฮียวงะเปิดเน็นสายเสริมพลังเต็มระบบ รวมพลังเน็นเป็น ‘โค’ ไว้ที่หัวไหล่ แล้วพุ่งเข้าเบียดแย่งบอล จากมัตสึยามะ จนมัตสึยามะ กระเด็นปัยยยยยย

บอ.บู๋

"เอาละครับ!"

"เฮียวงะ! เบียดแย่งบอลมาจากมัตสึยามะได้!"

"แล้วพลิกตัวสวนกลับขึ้นมาทันที!"

"มัตสึยามะเสียหลักไปแล้ว!"

"ไม่ฟาวล์ครับ! กรรมการกางมือให้เล่นต่อ!"

"เฮียวงะควบตะบึงขึ้นหน้า!"

"พื้นที่เปิดแล้วครับ!"

"ไอ้เสือร้ายกำลังมุ่งตรงเข้าสู่ประตูของพลพรรคปืนใหญ่!"

เฮียวงะ

“อิเครรรรรรร!!!”

• แล้วเฮียวงะก็ลากเท้าตวัดขูดพื้นสนามเอมิเรตส์สเตเดียม ระเบิด พยัคฆ์สายฟ้าออกไป

• บอลพุ่งเรียดพื้นแล้วค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือพื้นหญ้าช้า ๆ จนกระทั่งตุงตะข่ายยยย

บอ.บู๋

“โกลลลลลลลลลลลลลลลลลลล!!”

"เข้าไปแล้วครับบบบบบบบบบบบบ!"

"ในช่วงเวลาที่ครึ่งหลังกำลังจะหมดลง!"

"เฮียวงะส่งพยัคฆ์สายฟ้าทะลวงเข้าไปกองอยู่ก้นตาข่าย!"

"และช่วยชีวิตไอ้ม้าลายเอาไว้ได้สำเร็จ!"

"ยูเวนตุสตีเสมอ 2-2 แล้วครับ!"

"สกอร์กลับมาเท่ากันอีกครั้ง!"

"นี่คือประตูสำคัญอย่างมหาศาล..."

"จากเฮียวงะ โคจิโร่!"

เจนติเล

“ยิงสวยมาก เฮียวงะ!!”

เฮียวงะ

“เออ!! แต่การต่อสู้พึ่งเริ่มต้นเท่านั้น”

“ไปลุยกันต่อจนกว่าจะถึงหยดสุดท้าย!!”

“อีกลูกเดียวเท่านั้น กูต้องทำได้!”

“กูรู้ว่าตอนนี้ มัตสึยามะมันจะยิ่งมุ่งมั่น ห้าวหาญยิ่งกว่าเดิม”

“แต่นั่นก็ไม่สำคัญ!”

“กูจะเอาชนะมันได้สำเร็จ!”

• อินซากี เทรเซเกต์ พยายามช่วยกันเจาะแนวรับของปืนโต แต่ยังไม่สามารถทะลวงแนวรับไปได้ และเสียบอลไปให้เคลลี อีเกิลส์

• เคลลีจ่ายบอลไปให้โอบาเมยอง

• โอบาเมยองตะบัน! แต่เจนติเลเข้ามาสไลด์บล็อกลูกยิงออกหลังไป อาร์เซนอลได้เตะมุม

• เคลลีเดินไปที่มุมธง เห็นว่าพวกแนวรับยูเวนตุส ตั้งใจประกบโอบาเมยองกันหมด ทั้งที่แมตช์นี้โอบา ยังไม่ได้ยิงเลย แต่นั่นหมายความว่าพวกม้าลายมองว่าโอบาเมยองอันตรายที่สุด

• เคลลีเลยเปิดบอลโด่งออกไปพื้นที่ว่างหน้าเขตโทษ ที่มีร็อบบี้ ฮอคส์วิ่งมา

โรมัน บัคคัส (GK ยูเวนตุส)

“บ้าน่า จะยิงจากตำแหน่งนั้นเลยเหรอ!?”

ร็อบบี้

“บัสต้าาา”

“โฮคูววววววว”

“ช็อตโตะะะะะะ!!!”

บัสคัส

“ไม่ยอมหรอกโว้ย”

• บัคคัสทะยานไปล้มตัวชกลูกยิงของร็อบบี้เอาไว้ได้

บอ.บู๋

“แล้วคนแรก ที่ปรี่เข้าหาบอลที่ถูกชกออกมา…”

“ก็คือมัตสึยามะครับ!!”

มัตสึยามะ

“กูต้องยิงก่อนที่พวกมันจะตั้งตัวทัน!”

“เอาไปกินนนนนนน!!”

• มัตสึยามะ สะบัดยิงออกไป

• ทว่าเฮียวงะ พุ่งเข้าไปขวาง เอาท้องรับไว้!!! (ทำไมมึงไม่เตะะะะะ!?”

เฮียวงะ (จุก)

“อุกกกก!! ลูกยิงบ้าอะไรวะเนี่ย”

“ราวกับว่ามันจะทะลุร่างเราไป”

“ไม่มีเวลาจะมาพักหายใจแล้ว”

“ต้องจ่ายบอลออกไปให้เพื่อนตอนนี้เลย!”

• แม้ใบหน้าจะยังบิดเบี้ยวด้วยความจุก แต่เฮียวงะ ก็รีบสาดบอลยาวออกไป 

• และคนที่เก็บบอลได้ที่กลางสนามคือ เอ็ดการ์ ดาวิดส์ (โผล่หน้าในภาคนี้เป็นครั้งแรก!!) ซึ่งจ่ายบอลต่อให้อินซากุ้งทันที

• อินซากีได้บอล แต่อลัน บานส์ ของอาร์เซนอลตามเข้ามาชาร์จกะจะเอาฟาวล์หยุดเกม!!

• อินซากีที่กำลังจะล้ม ไม่ยอมให้เสียจังหวะ เขาเขี่ยบอลต่อให้เทรเซเกต์!! แล้วค่อยล้มลงไป

• กรรมการไม่เป่า ปล่อยให้เป็นลูกได้เปรียบของทางม้าลาย

บอ.บู๋

“แล้วตอนนี้ เข้าสู่ช่วงทดเวลาบาดเจ็บแล้ว”

“กรรมการชูป้ายทดเวลาเพิ่มอีก 4 นาที”

“เป็นห้วงเวลาที่จะตัดสินชะตาของทั้งสองทีม”

• เฮียวงะที่เมื่อกี้ลงไปขวางลูกยิงมัตสึยามะ… วิ่งสับตีนพร้อมหอบ แฮ่ก แฮ่ก โอยยย แฮ่กก ๆ ๆ ๆ…. รัวขึ้นมา

เฮียวงะ วิ่งเหงื่อแตกมา

“เหมือนปอดพร้อมจะดับลงทุกเมื่อแล้ว…”

“แต่กูจะหยุดไม่ด้ายยยยยยย!”

“ถ้าเวลาแบบนี้ยังทำประตูไม่ได้…”

“กูจะกล้าเรียกตัวเองว่า เอซ์สไตรเกอร์ ได้ที่ไหน…”

มัตสึยามะ วิ่งเหงื่อแตกมาเหมือนกัน

“เร็ว…. เร็วฉิบหายยย!”

“ตามไม่ทันแล้ว!”

“ทั้งที่เมื่อกี้ มันยังจุกอยู่เลยนี่นา!”

เทรเซเกต์

“จัดการซร้าาา~ เฮียวงะ!!”

• เทรเซเกต์ส่งบอลให้เฮียวงะที่วิ่งเติมขึ้นมา

• เฮียวงะคำรามม เฮื้ออออออออออออออออออออออออส์

• แล้วก็เอาตีนขูดทำลายพื้นสนามเอมิเรต์ ยิงพยัคฆ์สายฟ้าออกไป~~~

อดัม สตรอง

“ไม่ยอมหรอกโว้ยยยยยยย!!”

• อดัม DF ของปืนโต พุ่งเข้ามาพลีชีพขวาง รับพยัคฆ์สายฟ้า….

บอ.บู๋

“อดัม หยุดลูกยิงของเฮียวงะได้สำเร็จครับ!!”

“โอ้โหหหหหหหหหหห!!”

“ตัวกระเด็น!”

“หงายหลังไปตามแรงปะทะเลยครับ!!

“แต่ก็หยุดลูกยิงมหาประลัยเอาไว้ได้สำเร็จ”

“บอลกระดอนกลับมา”

“ตกอยู่ในพื้นที่ว่างครับ!!”

“แล้วดูครับตอนนี้….”

“เฮียวงะ! และมัตสึยามะ!”

“กำลังวิ่งกวดเข้าไปหาบอลลูกนั้นสุดชีวิต!!”

เฮียวงะ

“มัตสึยามะ กูไม่มีอะไรต้องเสียใจในแมตช์นี้แล้ว”

“โอกาสยิงครั้งสุดท้าย ต้องเป็นของกู!”

มัตสึยามะ

“ต้องไปให้ถึงบอลก่อน!”

“กูจะหยุดมึงเอง เฮียวงะ!!”

“ไม่มีวันยอมแพ้มึงหรอก!!”

บอ.บู๋

“แต่ว่าาาาาาาาาาา…!!

“เฮียวงะ! ถึงบอลก่อนครับ!!”

“ง้างเท้าขึ้นมาแล้วววววว!!”

มัตสึยามะ

“ไม่ปล่อยมึงไปหรอกโว้ยยยยยย!!”

บอ.บู๋

“มัตสึยามะ ไม่ยอมครับ!!”

“ทะยานเข้ามา แล้วเหยียดขาออกไป”

“เพื่อจะขวางทางลูกยิงของเฮียวงะเป็นครั้งสุดท้าย!!”

เฮียวงะ

“ไม่ว่าอุปสรรคใด ๆ ก็ไม่สำคัญ”

“กูจะฝ่าฟันไปให้ได้ ต่อให้คน ๆ นั้นคือมึง”

“มัตสึยามะ!!

“ปลิวววววววไปซะ!!!”

• เฮียวงะยิงออกไปสุดแรง แทบจะในจังหวะเดียวกับที่มัตสึยามะยื่นขาขวาสกัดบอล แล้วก็เป็นขาของมัตสึยามะ ที่กระเด็นออกมา

บอ.บู๋

"เอาไม่อยู่ครับบบบบบบบบ!"

"ขาของมัตสึยามะสะบัดออกไป!"

"แรงยิงมันมากเกินไป!"

"บอลยังพุ่งต่อ!"

"เสียบมุมมมมมมมมม!"

“โกลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล!!”

“เข้าไปแล้วครับบบบบ!!”

"เฮียวงะ โคจิโร่!"

"ยิงทะลวงผ่านการสกัดของมัตสึยามะ!"

"ส่งลูกยิงมหัศจรรย์!"

"พุ่งเข้าไปซุกก้นตาข่ายของอาร์เซนอล!"

"ยูเวนตุสขึ้นนำ! "3 ประตูต่อ 2!"

"ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของเกมครับ!"

ปรี๊ดดด ปรี๊ดดด ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

บอ.บู๋

“จบเกมครับ!!”

"สิ้นเสียงนกหวีดที่เอมิเรตส์ สเตเดียม!"

"หลังจากฟาดฟันกันชนิดไม่มีใครยอมใคร!"

"ตลอด 90 กว่านาทีในค่ำคืนนี้!"

"สุดท้าย… เป็นพลพรรคไอ้ม้าลายยูเวนตุส!"

"ที่บุกมาเฉือนเอาชนะพลพรรคปืนใหญ่ อาร์เซนอล!"

"ไปแบบสุดระทึก!"

"3 ประตูต่อ 2!"

"ด้วยประตูตัดสินเกม..."

"จากเฮียวงะ โคจิโร่ ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บครับ!"

• เฮียวงะยังคงหอบ และคิดว่าชนะได้หวุดหวิดจริง ๆ

• บัคคัส เจนติเล และเหล่าพลพรรคเบียงโคเนรี ต่างเข้ามาฉลองกับเฮียวงะ

• ด้านมัตสึยามะ พยายามยืนขึ้นมาอย่างยากลำบาก… แสดงสีหน้าผิดหวัง แล้วโทษตัวเองที่ไม่อาจต้านทานไว้ได้จนถึงจังหวะสุดท้าย ความผิดกูแท้ ๆ กูมันช่างไร้ความสามารถ

• เฮียวงะหันไปมองทางมัตสึยามะที่หน้าเสีย ก็คิดในใจว่ากูเข้าใจความรู้สึกของมึงดี ดังนั้น กูถึงมีเรื่องที่อยากบอกมึง…

• พอเฮียวงะเดินมาหา มัตสึยามะก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มรับ

มัตสึยามะ

“พวกกูเป็นฝ่ายพ่ายแพ้”

“ทั้งที่พยายามเต็มที่แล้ว แต่มันยังไม่พอ”

“มึงแม่งยอดจริง ๆ เฮียวงะ”

เฮียวงะ

“ไม่เลย”

“มันเป็นเกมที่ออกได้ทุกหน้าทั้งนั้น”

“กูไม่สามารถผ่อนเครื่องได้เลยจนกว่าจะหมดเวลา”

“กูรู้สึกได้ถึงความทุ่มเทเต็มที่ของมึงในแมตช์นี้”

“นั่นจึงยิ่งเป็นการตอกย้ำ”

“ว่าทำไม…. กูถึงเห็นมึงเป็นคู่ปรับ”

มัตสึยามะ

“อยากจะโค่นมึงจริง ๆ เฮียวงะ”

“โยชชชชชชช”

“หมดเวลาเศร้าละ!”

“ขอให้มึงชนะแมตช์ที่เหลือในทัวร์นาเมนต์ เข้าใจมั้ย”

“ไม่ว่าซึบาสะ…”

“ไม่ว่าใครหน้าไหน…”

“โค่นให้เรียบ!!”

เฮียวงะ

“ก็ตั้งใจไว้แบบนั้นอยู่แล้ว”

“ยูเวนตุสจะเดินหน้าคว้าชัยชนะต่อไป”

“กูจะสู้เพื่อมึงด้วย และจะคว้าแชมป์ ชปล.!”

“ซึบาสะ…”

“วากาบายาชิ…”

“มิซากิ…”

“ขอให้พวกมึงฝ่าฟันมาให้ได้”

“กูอยากจะดวลกับพวกมึงทุกคน”

“และคนสุดท้ายที่จะยืนหยัดอยู่ได้”

“ก็คือกูคนนี้!!”