กัปตันซึบาสะ Memories ตอน ผมชื่อมิซากิ ทาโร 2

เนื้อเรื่องคั่นกลางอยู่ช่วงก่อนเตะแมตช์โอลิมปิกกับสเปน

ในขณะที่คิระเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วนึกถึงเรื่องราวของโคจิโรตอน ป.5

คืนวันนั้น มิซากิ อิจิโระ... พ่อไอ้ทาโร ก็กำลังตรวจความเรียบร้อยในการเตรียมนิทรรศการภาพวาดของตัวเอง 

ในงานก็มีขาย Artbook "จิตรกรพเนจร มิซากิ อิจิโร Complete Collection"

ทางสำนักพิมพ์ก็แอบไปขอให้พวกปรมาจารย์ในวงการศิลปะ เช่น อ.เฉลิมชัย และอีกหลายคน รวมถึงตัวทาโร เขียนคำชื่นชมถึงอิจิโรด้วย

แล้วสำนักพิมพ์ ก็เอารูปมิซากิ กับคำโปรยสั้น ๆ มา wrap ห่อปกหนังสือท่อนล่าง แบบที่หนังสือญี่ปุ่นชอบทำกัน

อิจิโรก็เปิดอ่านว่าเจ้าทาโร เขียนถึงพ่อว่าอย่างไร

-------------------------------------------

ทาโร ท้าวความย้อนอดีตไปสมัยตัวเองกำลังจะขึ้น ป.5 ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ตัวเองยังอยู่ในคาบสมุทรจิบะ กับทีม คุจุคุริ FC (อยู่ห่างจากโตเกียวไปทางตะวันออก 80 กม.) ซึ่งไอ้ทีมคุจิคุริ ที่เป็นคาบสมุทรนี่ก็เตะบอลเท้าเปล่ากันบนชายหาด 

คืนหนึ่ง พ่อก็บอกว่าเราจะไปที่ฮอกไกโดกันเดือนนึง พ่ออยากไปวาดทุ่งลาเวนเดอร์บานสะพรั่งที่นั่น แล้วพอวาดเสร็จเราจะกลับมาจิบะ แล้วคราวนี้ พ่อจะพานั่งเครื่องบินครั้งแรกด้วย (ปกตินั่งแต่รถไฟชั้นประหยัด)

พอไปถึงฮอกไกโด เวลา 1 เดือนที่นั่น พ่อก็ปล่อยมิซากิไปวิ่งเล่นคนเดียว ตัวเองก็วาดรูปทุ่งลาเวนเดอร์ไป

มิซากิ มันก็เลี้ยงบอลไป วิ่งเล่นไปจนเจอโรงเรียนประถมฟุราโนะในช่วงปิดเทอม ไปเจอพวกเด็กในโรงเรียนเตะบอลกัน มิซากิมันก็ไปยืนส่งสายตาแบบคนอยากเล่นด้วย

มัตสึยามะ ที่กำลังจะขึ้น ป.5 และตอนนั้นมีสถานะเป็นกัปตันทีมชมรมฟุตบอลประถมฟุราโนะแล้ว ก็เดินออกมาชวนมิซากิ เข้าไปเล่นด้วยกัน 

ปีนั้นทีมฟุราโนะ ได้เป็นแค่อันดับ 2 ของฮอกไกโด เลยอดไปแข่งชิงแชมป์ประเทศ (ที่วากาบายาชิได้แชมป์)

ส่วนมิซากิ มันรู้อยู่แล้วโดยประสบการณ์ว่าการวิ่งเลี้ยงบอลเข้าไปในเมือง ยังไงเดี๋ยวก็จะมีคนกวักมือเรียกไปเล่นด้วย เพราะฟุตบอลช่วยสานสัมพันธ์ สร้างเพื่อนพ้องต่าง ๆ ให้เขาน่ะเอง

มิซากิในวันนั้น ดวลเดือดตัวต่อตัวกับมัตสึยามะอย่างอร่อย จนเป็นความประทับใจของทั้งสองคน

แล้วมิซากิตอนโต... ก็เข้าใจทีหลังโดยพ่อไม่ต้องพูดว่า อันที่จริงแล้ว เวลาที่อิจิโรผู้พ่อ จะย้ายไปวาดรูปในเมืองใหม่แต่ละที พ่อจะเลือกในที่ ๆ ฟุตบอลได้รับความนิยมเสมอ

ถึงแม้จะเหงา

ถึงแม้จะเศร้าที่ต้องแยกจากเพื่อนอยู่เสมอ

ถึงแม้จะย้ายโรงเรียนเป็นประจำ

แต่นั่นก็ทำให้เขามีพวกพ้องมากมาย อยู่ทั่วประเทศ...

"ผมไม่ใช่คนที่ถนัดการพูดขอบคุณ แบบต่อหน้าสักเท่าไหร่..."

"ดังนั้น ขอผมพูดไว้ตรงนี้ละกันครับว่า"

"ขอบคุณนะครับ คุณพ่อ"

แล้วก็มีรูปมิซากิตอนเรียนโรงเรียนยามาซาโตะ  ป.3/1  บอกว่าความฝันคือคว้าเหรียญทองฟุตบอลโอลิมปิก

มีลายมือมิซากิตอนเรียนโรงเรียน สุมุโตะ ป.4/1 บอกว่าอยากเอาเหรียญทองไปคล้องคอพ่อ เพราะพ่อทำงาน ทำกับข้าว ซักผ้าให้ทุกวัน

-------------------------------------------

กลับมาปัจจุบัน ในวันถัดมาที่นิทรรศการภาพวาดเปิดแล้ว มีผู้ชมเข้ามาดูมากมาย รวมถึง

ยูมิโกะ (ภรรยาเก่า แม่ของมิซากิ)

ยามาโอกะ (สามีใหม่ของยูมิโกะ)

โยชิโกะ (น้องสาวต่างบิดาของมิซากิ ชื่อเหมือนแฟนมัตสึยามะ)

ซึ่งยามาโอกะ ก็ขอตัวพายูมิโกะ ไปดูแพนด้าที่สวนสัตว์ ปล่อยให้อิจิโรกับเมียเก่า อยู่คุยกัน

อิจิโร

"สามีคุณ เค้าเป็นคนไนซ์มากเลยนะ"

ยูมิโกะ

"ค่ะ"

อิจิโร

"คุณแฮปปี้ดีแล้ว ผมก็ยินดีด้วย"

ยูมิโกะ

"ชั้นก็ดีใจเหมือนกัน ที่คุณกลายเป็นจิตกร"

"ที่เปิดงานนิทรรศการใหญ่โตระดับนี้ได้แล้ว"

อิจิโร ยิ้มอ่อน

"อืม..."

"ถ้างานของผม เริ่มขายได้เร็วกว่านี้สักหน่อย..."

"ผมอาจจะ...

"ไม่ต้องแยกจากคุณสินะ..."

ยูมิโกะ ก็นิ่งไป...

แล้วอิจิโร ก็เอา artbook ให้ยูมิโกะเล่มนึง

ยูมิโกะก็บอกว่าเธอ สามี และโยชิโกะ กำลังจะบินไปเชียร์มิซากิที่มาดริดด้วย คุณสามีอุตส่าห์ลางานพาไปเลยนะ

อิจิโรก็ฝากความคิดถึงมิซากิด้วย เขาไปไม่ได้เพราะยังไงก็ต้องอยู่ดูแลงานนิทรรศการของตัวเอง

ยูมิโกะก็ขอบคุณที่เลี้ยงเจ้าทาโรมาได้ดิบได้ดีขนาดนี้

แล้วก็ตามภาพ ที่อิจิโรบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลย... ก็แค่หิ้วเจ้าทาโรกระเตงไปทั่วประเทศ

ยูมิโกะก็ถามว่าอิจิโรไม่หาแฟนใหม่บ้างอ่ะ?

อิจิโรก็บอกว่าเขาไม่มีวาสนากับเรื่องแบบนั้นเท่าไหร่ เขาเองคงจะเหมาะกับการเดินทางวาดรูปที่รักไปเรื่อยมากกว่า...

-------------------------------------------

ภาพตัดมาที่หน้าซานติอาโก เบอร์นาเบว

พวกศิษย์เก่าโรงเรียนสำหรับคนญี่ปุ่นในปารีส รุ่นที่ 31 จำนวน 13 คน ที่กระจัดกระจายไปแล้ว ก็มารวมตัวกัน พวกนี้ไปซื้อตั๋วเข้าชม แล้วก็ได้มาแค่ 5 ใบ

เลยยกให้อาซึมิไปเลย 1 ใบ แล้วที่เหลือก็เป่ายิ้งฉุบแย่งกันเอา

อาซึมิตกใจว่าทำไมกันล่ะ?

เพื่อน ๆก็บอกว่าแหมะ ก็มึงแอบชอบเขามาตลอด 3 ปีที่เรียน ม.ต้นในปารีสด้วยกัน เค้ารู้กันทั้งห้องน่ะแหละ แล้วไง ตอนนี้ยังคิดถึงแต่หมอนั่นอยู่รึเปล่า?

อาซึมิ

"พูดบ้าอะไรของแกวะ!"

"ชั้นน่ะมีโลก 2 ใบอยู่แล้วเว้ย!"

"เห็นชั้นงี้ก็เหอะ..."

"ที่มอเนี่ย คนเข้าหาเพียบ ของไม่เคยขาด!"

เพื่อน ๆ ก้อ เข้าใจแล้วจ้า เจ๊...

ขณะเดียวกัน ก็มีมิซึรุ, โคดามะ คาสึโอะ เพื่อนจากโรงเรียนประถมนิชิมิเนะ ที่เคยโผล่มาแว๊บเดียว ก็มาดูมิซากิด้วย มันก็คุยอัปเดตชีวิตปัจจุบันของแต่ละคน

ยูมิโกะ ยามาโอกะ โยชิโกะ ก็มาถึงหน้าสนามพอดี

แก็งเพื่อนจากจิบะ  10 คนก็มา

แล้วแก็งศิษย์เก่าปารีส ที่เป่ายิ้งฉุบแย่งตั๋วกันจบแล้ว ก็เดินเข้าซานติอาโก เบอร์นาเบว